SINGIN IN THE RAIN (1952) ร้องเพลงในสายฝน

เป็นผลงานชิ้นเอกที่ผสมผสานเรื่องราวเบื้องหลังที่น่าสนใจ บทภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมกับอารมณ์ขัน นักร้องและนักเต้นที่ยอดเยี่ยม และ Gene Kelly ที่ยอดเยี่ยม ซึ่งเข้ากันได้ดีกับ Donald O Connor และ Debbie Reynolds ต้องชมให้ได้

ฉันมีความสุขอีกครั้ง! Singing In The Rain สำหรับผมคือภาพยนตร์เพลงที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา แน่นอนว่าหลายคนก็พยายามอย่างหนัก The Wizard Of Oz จะเป็นหนัง 10/10 เสมอในความคิดของผม แต่ Singing In The Rain เป็นหนังที่ไม่มีข้อบกพร่องเลย มันเป็นหนังที่สมบูรณ์แบบ Don Lockwood เป็นดาราหนังเงียบ แต่ชีวิตของเขาน่าเบื่อหน่าย จนกระทั่งหนังพูดมาถึง และด้วยหนังเหล่านี้ เขาจึงมองเห็นโอกาสที่จะพัฒนาชีวิตของเขาอย่างมาก การได้พบกับนักเต้น Kathy Selden โดยบังเอิญจะกำหนดชะตากรรมของเขา และหวังว่าโชคชะตาของพวกเขาจะเชื่อมโยงกันและเติมเต็มชีวิตให้สมบูรณ์ คุณจะเริ่มต้นจากตรงไหน ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นการแสดงความเคารพต่อความสุข ไม่ว่าจะเป็นการสร้างภาพยนตร์ ความรัก หรือมิตรภาพและเกียรติยศ ภาพยนตร์เรื่องนี้มีความบริสุทธิ์และเปี่ยมไปด้วยความสุขตั้งแต่ฉากแรกจนถึงฉากสุดท้ายที่เปี่ยมไปด้วยชัยชนะ ด้วยท่าเต้นอันน่าทึ่ง Singing In The Rain ไม่ได้เป็นเพียงการปล่อยให้ตัวละครเดินตามบทอย่างเชื่องช้าแล้วเปล่งเสียงร้องออกมาเป็นครั้งคราว แต่ละเพลงช่วยเสริมตัวละครและเติมเต็มเรื่องราวให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น เพื่อให้โครงเรื่องกระชับและสำคัญอย่างยิ่ง Make Em Laugh, Good Morning และ Singing In The Rain เป็นเพียงบางส่วนของเพลงและท่าเต้นอันยอดเยี่ยมที่นำมาแสดงที่นี่ โดยท่าหลังถือเป็นผลงานชิ้นเอกแห่งประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ที่สะท้อนถึงธรรมชาติอันเปี่ยมสุขของภาพยนตร์ได้เป็นอย่างดี ในขณะที่ฉากสุดท้ายของ Broadway Ballet เต็มไปด้วยมนต์เสน่ห์และความสง่างามที่เป็นตัวเป็นตน นักแสดงทุกคนล้วนยอดเยี่ยม Gene Kelly, Donald O Connor และ Debbie Reynolds ทำงานร่วมกันราวกับฟักออกมาจากไข่ใบเดียวกัน และการกำกับร่วมกันของ Stanley Donen (ร่วมกับ Kelly) ก็ราบรื่นไร้ที่ติ Singing In The Rain เต็มไปด้วยการยกหมวกและการอ้างถึงตัวเอง ซึ่งมักจะติดอันดับ 10 อันดับแรกของทั้งนักวิจารณ์และแฟนภาพยนตร์ ดังนั้นอย่าพูดอ้อมค้อมเลย... หนังเรื่องนี้สมควรได้รับคะแนน 10/10 ในทุกๆ ด้าน

หนังเรื่องนี้มักจะนึกถึงแค่ความอัจฉริยะของ Gene Kelly กับร่มของเขาในเพลงไตเติ้ล แต่ในฐานะหนังสามเรื่องสุดสนุกที่ผสมผสานระหว่างตัวเขาเอง Debbie Reynolds และ Donald O Connor คนโปรดของผมจากหนังเรื่องนี้ มันมีอะไรมากกว่านั้นอีกเยอะ มันเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์และสไตล์ เนื้อเรื่องมุ่งเน้นไปที่ความปรารถนาของบริษัทหนังเงียบที่จะสร้างหนังพูด! ดาราดังที่โด่งดังมายาวนานอย่าง Don Lockwood (Kelly) และ Lina Lamont (Jean Hagan) ต่างก็มีบุคลิกที่ประสบความสำเร็จทั้งบนจอ (และในสื่อ) ในฐานะคู่รักในฝัน ซึ่งในความเป็นจริงแล้วแทบจะรับกันไม่ไหว แต่พวกเขาก็ต้องยอมรับความก้าวหน้า และด้วยการมาถึงของ Cosmo (O Connor) ผู้เชี่ยวชาญด้านอุปกรณ์เสียงและไอเดียใหม่ๆ ความท้าทายในการสร้างหนังดังจึงอยู่ที่การประสบความสำเร็จอย่างถล่มทลาย ใครก็ตามที่เคยดูหนังเงียบมาก่อนจะรู้ว่าไม่ใช่ทุกคนที่ประสบความสำเร็จในสื่อประเภทนี้จะมีสิ่งที่เรียกว่า - เรียกว่า - มีคุณสมบัติ - ที่จะทำให้เรื่องนี้สำเร็จ และในไม่ช้าเราก็จะมีการต่อสู้กันเล็กน้อยระหว่าง Hagan กับ Kathy (Reynolds) หญิงสาวตัวจริงของ Kelly ในภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นส่วนใหญ่! ฉากต่างๆ ช่วยให้ช่างแต่งกายได้สนุกสนาน และทั้งสามคนก็แสดงได้อย่างเต็มที่โดยพยายามถ่ายทอดสถานการณ์ต่างๆ เหล่านี้จากหัวหน้าฝ่ายสร้างสรรค์ของ Cosmo เพลงเหรอ แล้วจะเริ่มจากตรงไหนดีล่ะ Betty Comden และ Adolph Green ทำได้ดีมากกับผลงานของเขา พวกเขาหยิบยกเพลงประกอบภาพยนตร์จากยุค 20 และ 30 มาทำเป็นเพลงอย่าง You Were Meant For Me , Make em Laugh และ Good Morning รวมถึงเพลงธีมที่ทำให้เราขยับขาและยิ้มแก้มปริ เสียงร้องของเรย์โนลด์สได้มาจากเบ็ตตี้ นอยส์ แต่การพากย์เสียงนั้นสมบูรณ์แบบมาก และไม่สำคัญเลยว่าเธอไม่ได้ร้องเพลงจริงๆ มีทั้งความสดใสร่าเริง (และแอบอิจฉานิดๆ ด้วย!) ส่วนการเต้นก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบ ซึ่งก็ช่วยได้มากเช่นกัน ส่วนมากแล้ว ท่าเต้นดูเป็นธรรมชาติ เหมือนเพื่อนๆ ช่วยกันสร้างสรรค์และสนุกสนานไปกับมัน โปรดักชั่นที่ดูหรูหราอลังการ แถมยังมีซิด ชาริส และริต้า โมเรโน มาร่วมแจมด้วย จะขออะไรได้มากกว่านี้อีก...

ฉันอยู่ในกลุ่มคนส่วนน้อยที่คลั่งไคล้หนังแนวนี้มาก ๆ เลย แต่เอาจริง ๆ แล้วฉันไม่ค่อยชอบหนังแนวนี้เท่าไหร่ ... เพลงทั้งหมดยกเว้นเพลง Singin in the Rain ที่พูดถึงไปก่อนหน้านี้ เข้ากันไม่ได้เลย บอกเลยว่านั่งฟังมันนานไปหน่อย ส่วนนักแสดงคนอื่นๆ นอกจาก Kelly แล้ว ผมคิดว่า Debbie Reynolds (Kathy) ก็โอเค แต่ Donald O Connor (Cosmo) ค่อนข้างน่ารำคาญ เขาพยายามมากเกินไปสำหรับผม ส่วน Jean Hagen (Lina) ก็น่ารำคาญเหมือนกัน ถึงจะตั้งใจให้เธอทำแบบนั้นก็เถอะ ผมยอมรับว่าหนังเรื่องนี้ดูดีมาก โดยรวมก็หวังว่าจะชอบมากกว่านี้ แต่จริงๆ แล้วไม่ได้ชอบเลย ไม่ต้องสนใจผมก็ได้!