Nightbitch (2024)

การเป็นแม่ – เป็นหนึ่งในแนวคิดที่หลายคนมองว่าเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ไม่อาจละเมิด และไร้ซึ่งคำตำหนิ จริงหรือไม่ เป็นไปได้หรือไม่ที่ผู้หญิงบางคนที่พบว่าตัวเองอยู่ในบทบาทนี้จะไม่เหมาะกับบทบาทนี้ และรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งที่ตัดสินใจทำเช่นนั้น “พวกเธอกล้าดียังไง!” นักวิจารณ์ที่ใจร้อนอาจอุทานออกมา อย่างไรก็ตาม ดังที่ผลงานล่าสุดของนักเขียนและผู้กำกับ Marielle Heller แสดงให้เห็น มีคนจำนวนหนึ่งที่รู้สึกว่าการเป็นแม่เป็นอาชีพที่พวกเขาไม่เหมาะกับบทบาทนี้ และอย่างดีที่สุดก็อาจรู้สึกสับสนอย่างมาก เช่นเดียวกับกรณีของอดีตศิลปินที่ผันตัวมาเป็นแม่บ้าน (Amy Adams) ผู้ซึ่งรักลูกชายตัวน้อยของเธอ (Arleigh Patrick Snowden/Emmett James Snowden) อย่างชัดเจน แต่เธอก็รู้สึกว่าบทบาทนี้จำกัดและปิดกั้นความคิดสร้างสรรค์โดยเนื้อแท้ ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดและไม่แน่ใจว่าควรทำอย่างไร เธอยังรู้สึกว่าไม่ได้รับการสนับสนุนและความเข้าใจอย่างที่ต้องการจากสามี (สกู๊ต แมคแนรี) ทำให้เธอเชื่อว่าตัวเองติดกับดักของสถานการณ์ราวกับสัตว์ร้าย อันที่จริงแล้ว มันคือความรู้สึกที่ค่อยๆ เผยออกมาเป็นมากกว่าแค่สิ่งที่เธอจินตนาการ เป็นประสบการณ์เหนือจริงที่เผยให้เห็นความมุ่งมั่น “อย่างไม่ลดละ” ของเธอในการหาคำตอบและวิธีแก้ปัญหา ผลที่ตามมาคือ การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมที่อธิบายไม่ได้เกิดขึ้น ซึ่งเธอจำเป็นต้องเข้าใจอย่างยิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากเธอต้องการคงสติสัมปชัญญะเอาไว้และยังคงเป็นพ่อแม่ที่มีความรับผิดชอบและมั่นคง ดังนั้น ตัวเอกจึงเริ่มต้นการเดินทางสำรวจธรรมชาติของความเป็นแม่ ซึ่งเป็นกิจกรรมที่หลากหลายและบางครั้งก็ขัดแย้งกัน ซึ่งการรับรู้ที่หลากหลายมักยากที่จะแยกแยะ และในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความเป็นไปได้ทั้งที่น่าสะพรึงกลัวและตลกขบขันอย่างสร้างสรรค์ สิ่งที่น่าประทับใจที่สุดของภาพยนตร์เรื่องนี้คือความซื่อสัตย์ที่แน่วแน่ในการถ่ายทอดเรื่องราว ซึ่งเป็นแนวทางที่เผยให้เห็นมุมมองที่สมจริงเกี่ยวกับแนวคิดเรื่องความเป็นแม่ ซึ่ง (ดังที่ตัวเอกสังเกตอย่างเฉียบแหลม) แสดงให้เห็นว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ “ไม่ใช่แค่แสงแดดและแป้งเด็ก” ถึงแม้ว่าบางครั้งเรื่องราวจะพยายามครอบคลุมเนื้อหามากเกินไป และไม่ได้เชื่อมโยงข้อสังเกตต่างๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพหรือน่าเชื่อถือเท่าที่ควร แต่ถึงกระนั้น มันก็เผยให้เห็นความเชื่อที่จริงใจที่ผู้หญิงบางคนมีต่อการเป็นแม่ ซึ่งเป็นมุมมองที่คนมองโลกในแง่ดีอย่างเราๆ อาจมองว่าเป็นไปไม่ได้หรือแม้กระทั่งนอกรีต แม้ว่าความจริงและความเป็นไปได้ในตัวของพวกเธอจะมีความสมจริงก็ตาม ต้องยกความดีความชอบให้กับความสมจริงเบื้องหลังภาพยนตร์เรื่องนี้ และอดัมส์ ผู้ถ่ายทอดบทบาทอันโดดเด่นออกมาอีกครั้ง ซึ่งทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล Independent Spirit Award สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมไปแล้ว และอาจนำไปสู่การเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์อีกครั้ง ขอชื่นชม McNairy และน้องชายสองคนที่ได้รับบทลูกชาย ซึ่งทุกคนต่างก็ให้การสนับสนุนอย่างดีเยี่ยม แน่นอนว่า Nightbitch อาจไม่ถูกใจทุกคน และบางคนอาจถึงขั้นตกใจในบางแง่มุม แต่อย่างน้อยภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ยังไม่พยายามจะเล่นแบบประชดประชัน และยังมีข้อดีอีกมากมายที่พูดถึงเรื่องนี้ได้ เมื่อพิจารณาจากคุณสมบัติที่ไร้เดียงสาและตรงไปตรงมาที่มักถูกหยิบยกขึ้นมาในแนวคิดที่ว่าการเป็นแม่นั้นเป็นอย่างไร

เอมี่ อดัมส์ทุ่มเทอย่างเต็มที่ในฐานะแม่ของหนุ่มน้อยที่เธอดูแลระหว่างที่สามี (สกู๊ต แมคแนรี) ไปทำงาน ซึ่งบ่อยครั้งก็เป็นเวลาหลายคืนติดต่อกัน แม้จะไม่ได้แสดงถึงการนอกใจ แต่เธอก็ค่อยๆ เริ่มรู้สึกถึงความตึงเครียดจากกิจกรรมที่ไม่หยุดหย่อนของหนุ่มน้อยคนนี้ เขาแทบไม่อยากนอน มักอารมณ์ร้อน และชอบพูดคำหยาบซ้ำๆ ในเวลาที่ไม่เหมาะ! เมื่อเธอเริ่มสังเกตเห็นขนตามร่างกายที่ไม่ต้องการ และฟันหน้าซี่ที่ดูเหมือนจะโตขึ้น เธอจึงเริ่มกังวลว่าตัวเองไม่ได้กำลังเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ทันใดนั้น สุนัขก็เริ่มให้ความสนใจเธอเป็นพิเศษ เธอและลูกๆ ก็เริ่มเล่นกันแบบสุนัขมากขึ้น... เธอยังพบว่าตัวเองกำลังนึกถึงภาพแม่ของตัวเองและพฤติกรรมที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ของเธอ มันอาจเป็นเพราะพันธุกรรมหรือเปล่านะ การแสดงของอดัมส์โดดเด่นเป็นพิเศษในเรื่องนี้ นอกนั้นก็เป็นความพยายามสร้างเรื่องราวสยองขวัญที่น่าผิดหวังอย่างแท้จริง ซึ่งตกหล่นไประหว่างเก้าอี้หลายตัว ตัวละคร (ซึ่งจริงๆ แล้วมีน้อยคนนักที่จะมีชื่อ) ลังเลระหว่างการเป็นแม่ที่เอ็นดู (และบางครั้งก็เป็นภรรยา) กับความบ้าคลั่ง ซึ่งก็ดูสนุกดีอยู่พักหนึ่ง แต่หลังจากนั้นก็กลายเป็นเรื่องซ้ำซากจำเจอย่างไม่มีสิ้นสุด แน่นอนว่าเธอเหนื่อยล้ากับภาระหน้าที่ดูแลลูก แต่ทำไมมันถึงต่างจากพ่อแม่คนอื่นๆ (ไม่จำเป็นต้องเป็นแม่) เมื่อต้องเผชิญกับลูกที่กระตือรือร้นที่จะค้นหาและมักจะอาละวาด ความสัมพันธ์ในชีวิตสมรสถูกนำเสนอในรูปแบบที่บิดเบือนอย่างสิ้นเชิง ราวกับว่าสกู๊ตผู้น่าสงสาร ซึ่งขาดพัฒนาการสำคัญๆ ของลูกชายไปมาก กำลังตกอยู่ในอันตรายขณะที่เธอเสียสละชีวิตและอาชีพการงานในฐานะ แม่บ้าน ของเธอ ในท้ายที่สุด เมื่ออารมณ์ขันเริ่มจางหายไป ฉันพบว่านี่เป็นหนังที่ค่อนข้างน่าเบื่อที่พยายามจะสื่อว่านี่คือผู้หญิงที่พิเศษกว่าพ่อแม่ทั่วไป และความเป็นแม่นั้นลึกซึ้งกว่าความเป็นพ่อ องค์ประกอบสยองขวัญที่มีอยู่นั้นยังไม่ได้รับการพัฒนาเลย และพอถึงตอนจบ ฉันก็รู้สึกเบื่อนิดหน่อย แต่ฉันก็ชอบนิทรรศการในแกลเลอรีของเธอนะ เหมาะกับต้นคริสต์มาสมาก และหนุ่มน้อย (ฉันคิดว่ามีฝาแฝด) นี่แหละคือดาวเด่นของงานจริงๆ