ตอนนี้รู้สึกเหมือนหลุดพ้นกาลเวลาไปแล้ว แต่ก็สนุกและน่ากลัวสุดๆ การดูเรื่องนี้ครั้งแรกในรอบ 20 ปีทำให้ฉันยิ้มออกมาจริงๆ ตอนนี้ฉันรู้แล้ว เพราะหลังจากที่เพิ่งดูหนังสยองขวัญมา หนังเรื่องนี้อาจจะไม่ใช่แนวทางที่ดีที่สุดที่คุณเคยอ่าน แต่หนังเรื่องนี้มีมุกตลกร้ายและไม่ได้ขาดความระทึกใจเลย คุณอาจจะอ่านรีวิวอื่นๆ ที่บอกว่าหนังเรื่องนี้ค่อนข้างเชยและเชยไปหน่อย และแน่นอนว่าในยุคสมัยนี้ที่เต็มไปด้วยหนังกอร์โนและหนังฆ่าฟันสุดโหด หนังเรื่องนี้ก็ถือว่าธรรมดาเมื่อเทียบกับหนังผีปอบที่ทำรายได้ถล่มทลาย แต่จากมุมมองส่วนตัว ฉันรู้สึกสนุกมากที่ได้ดูหนังแนวนี้ที่จริงใจ แสดงให้เห็นถึงความรัก ความห่วงใย และความบันเทิงที่ผสมผสานกันในหนังเรื่องเดียว บางทีฉันอาจเป็นคนแก่ที่ไม่รู้สึกอะไรกับหนังสยองขวัญเกี่ยวกับเลือดอีกต่อไป หรือบางทีฉันอาจจะใช้ชีวิตอยู่กับอดีตมากเกินไป แล้วไงล่ะ ไม่สำคัญหรอก เพราะตราบใดที่ยังมีหนังแนวนี้ที่ชวนให้นึกถึงว่าคนดูหนังสยองขวัญยุค 80s ก็มีไอเดียที่เข้าท่าอยู่บ้าง ผมก็จะมีความสุข เรื่องราวเกี่ยวกับวัยรุ่นน่ารักๆ ที่พัวพันกับแวมไพร์ข้างบ้านนั้น เนื้อเรื่องเกี่ยวกับโครงเรื่อง ไม่มีใครเชื่อตัวละครหลักของเรื่อง (วิลเลียม แร็กส์เดล รับบทเป็น ชาร์ลีย์ บรูว์สเตอร์) แต่เขากลับโน้มน้าวให้ปีเตอร์ วินเซนต์ (ร็อดดี้ แมคดาวล์) นักล่าแวมไพร์ทางทีวี มาร่วมภารกิจกำจัดฆาตกรข้างบ้านให้สิ้นซาก หนังเรื่องนี้มีเรื่องราวความรักสุดอันตราย (อแมนดา แบร์ส) เพื่อนสนิทสุดแสบ (สตีเฟน เจฟฟรีย์ส) และเขาน่ารำคาญสุดๆ! แถมยังมีการแสดงความเคารพต่อหนังสยองขวัญคลาสสิกในอดีตอีกมากมายที่คุณอยากมี ความกล้าหาญและความกระตือรือร้นที่ทุ่มเทให้กับการสร้างหนังเรื่องนี้จนผมอยากจะปรบมือให้ตอนจบ หนังเรื่องนี้ตระหนักถึงการแข่งขันของหนังสยองขวัญเมื่อคุณได้ดูบทสนทนาบางส่วน ดังนั้นไม่ควรปล่อยให้หนังกลายเป็นสิ่งที่ถูกมองว่าเป็นของเก่าที่น่าเบื่อ เพราะนี่คือปี 1985 และมันยอดเยี่ยมมากสำหรับคนที่จำได้ว่าสมัยนั้นหนังสยองขวัญเคยมีประกายในดวงตาแทนที่จะเป็นดาบที่แทงทะลุหัว 8/10