Call Me by Your Name เอ่ยชื่อคือคำรัก (2017)

นอกจาก _Weekend_ และ _Moonlight_ แล้ว _Call Me By Your Name_ ยังเป็นหนังเควียร์ที่ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยดูมาในรอบสิบปีที่ผ่านมา มันเป็นผลงานชิ้นเอกที่งดงามและเงียบสงบ ลูกา กวาดาญีโน ได้มอบสิ่งที่พิเศษอย่างแท้จริงให้กับเราในเรื่องนี้ ผมจะรักหนังเรื่องนี้ไปอีกนานแสนนาน เพราะมันเป็นหนังที่สะท้อนความเป็นมนุษย์และความรู้สึกส่วนตัวอย่างลึกซึ้ง การที่เจมส์ ไอวอรี ผู้เขียนบทภาพยนตร์ในตำนาน ถ่ายทอดเรื่องราวออกมาได้อย่างเกินจริงและยิ่งใหญ่อลังการ เป็นผลงานที่น่าทึ่งอย่างแท้จริงที่ควรค่าแก่การจดจำ อนุรักษ์ และเฉลิมฉลองไปอีกหลายทศวรรษข้างหน้า การแสดงในเรื่องนี้ช่างน่าหลงใหล ผมไม่เคยชอบอาร์มี แฮมเมอร์มากเท่านี้มาก่อน เขาถ่ายทอดตัวละครออกมาได้อย่างสมจริง และเป็นการแสดงที่มีชีวิตชีวาและสมบูรณ์แบบ ทิโมธี ชาลาเมต์ ซึ่งกำลังมีปีที่ยอดเยี่ยมรออยู่ข้างหน้าจากโปรเจกต์ใหญ่ๆ อื่นๆ มีเสน่ห์อย่างเหลือเชื่อในบทบาทนักแสดงนำหนุ่มในเรื่องราวการเติบโตเป็นผู้ใหญ่เรื่องนี้ ฉันดูหนังเกี่ยวกับการเติบโตมาหลายเรื่อง แต่เรื่องนี้เป็นหนึ่งในการนำเสนอเรื่องราวของวัยรุ่นเกย์ที่ต้องเผชิญกับเพศสภาพ อารมณ์ และร่างกายของตัวเองได้อย่างแท้จริงที่สุด มีฉากที่น่าตื่นตาตื่นใจมากมาย แต่ฉากที่โดดเด่นกว่าฉากอื่นๆ และฉากที่ทำให้ฉันร้องไห้ในโรงภาพยนตร์ที่เต็มไปด้วยผู้ชมในเทศกาลภาพยนตร์ คือฉากพูดคนเดียวครั้งสุดท้ายของไมเคิล สตูลบาร์ก มันเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่จริงใจและสมจริงที่สุดเท่าที่ฉันเคยดูมาในหนังทุกเรื่อง และเป็นหนึ่งในช่วงเวลาพ่อลูกที่ดีที่สุดด้วย ลุ้นสุดๆ ว่าเรื่องนี้จะกลายเป็นหนังที่นักวิจารณ์ชื่นชมและได้รับความสนใจบ้างเมื่อถึงเวลาประกาศรางวัล (โดยเฉพาะกัวดาญญีโน ไอวอรี ชาลาเมต์ และสตูลบาร์ก) อ้อ แล้วก็ขอชมฉากใบหน้าของชาลาเมต์ตอนท้ายเรื่องด้วย ... Chalamet ทำสิ่งเดียวกันนี้ที่นี่และมันน่าทึ่งมาก

หนังที่แทบจะสมบูรณ์แบบเหนือกาลเวลา ซึ่งต้องยกความดีความชอบให้กับน้ำตาและการติดเชื้อยีสต์มากมาย ชีวิตอันแสนเนือยเฉื่อยในเมืองเล็กๆ ถูกถ่ายทอดออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ เช่นเดียวกับความรักที่ยังไม่แน่นอนระหว่างนักแสดงนำ ผมนึกคำวิจารณ์เชิงเนื้อหาไม่ออกเลยจนกระทั่งช่วง 25 นาทีสุดท้าย ที่หนังเริ่มจะดูงุ่มง่าม ไม่ค่อยถึงจุดไคลแม็กซ์เท่าไหร่ แต่กลับกลายเป็นการปลดปล่อยอารมณ์ (ส่วนตัวแล้ว ผมอยากให้มีฉากเซ็กส์มากกว่านี้อีกหน่อย ซึ่งมันขาดหายไปอย่างน่าประหลาด) ถึงอย่างนั้น มันก็ดี ลองดูนะครับ

ท่ามกลางบรรยากาศชนบทอันงดงามแบบอิตาลี เราได้รู้จักกับครอบครัว เพิร์ลแมน ผู้เป็นพ่อ (ไมเคิล สตูห์ลบาร์ก) ได้ว่าจ้าง โอลิเวอร์ (อาร์มี แฮมเมอร์) ชาวอเมริกันให้มาช่วยค้นคว้าวิจัย ซึ่งรวมถึงการอาศัยอยู่กับครอบครัวภรรยา แอนเนลลา (อามิรา คาซาร์) และลูกชายวัยรุ่น เอลิโอ (ทิโมธี ชาลาเมต์) ที่วิลล่าของพวกเขา ตอนแรกพวกเขาเรียกเขาว่า ทีหลัง เพราะเป็นคำที่เขาใช้บ่อยที่สุดก่อนจะจากไป แต่ค่อยๆ ค่อยๆ สนิทสนมกับชายผู้นี้ ซึ่งดูเหมือนจะมีบุคลิกที่ลึกซึ้งกว่าท่าทีเป็นมิตรเล็กน้อยแต่ขี้อายของเขา ส่วน เอลิโอ หนุ่มน้อยผู้ดูเหมือนจะหลงใหลในเสน่ห์ของเขามากที่สุด เขาอายุเพียงสิบเจ็ดปี แต่กลับมีความเป็นผู้ใหญ่เกินวัย เพราะเขาใช้สติปัญญาด้านภาษาที่เฉียบแหลมในการสื่อสารกับผู้มาเยือน ถึงแม้เขาจะจีบ มาร์เซีย (เอสเธอร์ การ์เรล) เพื่อนสมัยเด็กอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็เห็นได้ชัดว่าความสัมพันธ์ของเขากับ โอลิเวอร์ กำลังก้าวข้ามความหลงใหล และกำลังมุ่งหน้าสู่ดินแดนที่ไม่เคยมีใครสำรวจมาก่อนสำหรับทั้งฝ่ายชายและพ่อแม่ที่กำลังเฝ้ามองอยู่ ท่ามกลางแสงแดดที่ส่องประกาย ไวน์ที่รินไหล และการเล่นน้ำที่เย้ายวนใจ ลูกา กวาดาญีโน พาเราไปสู่เรื่องราวที่รังสรรค์ขึ้นอย่างสวยงาม ซึ่งมากกว่าพิธีกรรม หรือละคร ก้าวสู่วัยผู้ใหญ่ ทั่วๆ ไป มันคือเรื่องราวความรักที่บางครั้งผมรู้สึกว่าเปี่ยมสุขและมองโลกในแง่ดี แต่ท้ายที่สุดแล้วกลับค่อนข้างโหดร้าย เอลิโอ ผู้มีความมั่นใจภายนอกเติบโตมาในครอบครัวที่อบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความรัก เขาจึงพบว่าการเผชิญหน้าทางอารมณ์ครั้งนี้ทั้งน่าตื่นเต้นและน่าสะพรึงกลัว และชาลาเมต์ผู้เปี่ยมไปด้วยพลังแห่งซิลฟ์ก็ถ่ายทอดความเปราะบางและความขี้เล่นนั้นออกมาได้ราวกับมือของผู้มากประสบการณ์ ขณะที่แฮมเมอร์เดินตามเส้นทางที่ผมไม่เคยแน่ใจเลย เขาแค่เล่นเกมกับชายหนุ่มคนนั้นหรือ เขาสนใจจริงๆ เหรอ ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการฆ่าเวลาระหว่างการมาเยือนของเขาหรือยิ่งกว่านั้น ฉากสถานที่สวยงามตระการตา การผสมผสานระหว่างบทภาพยนตร์ที่เรียบๆ ของเจมส์ ไอวอรี และดนตรีประกอบที่ซาบซึ้งกินใจ ตั้งแต่บาคไปจนถึงจอร์โจ โมโรเดอร์ ล้วนช่วยสร้างสุนทรียศาสตร์ที่ทั้งผ่อนคลายและร้อนแรงในเวลาเดียวกัน นี่คือภาพยนตร์ที่ดูเหมือนจะยิ่งดีขึ้นตามกาลเวลา และตลอดระยะเวลากว่าสองชั่วโมง เราได้ดื่มด่ำกับสิ่งที่เป็นธรรมชาติอย่างแท้จริง