Insidious: The Red Door (2023) วิญญาณตามติด: ประตูผีผ่าน

ดัลตัน (ผลงานอันยอดเยี่ยมจากไท ซิมป์กินส์) และพ่อของเขา จอช (แพทริก วิลสัน) ต่างมีความสัมพันธ์ที่ตึงเครียด ขณะที่พวกเขาต้องรับมือกับความวุ่นวายในครอบครัวที่เพิ่งผ่านมา และความกดดันนั้นกำลังคลี่คลายการสะกดจิตที่ปกป้องพวกเขาจากความทรงจำอันเลวร้ายยิ่งกว่าเมื่อเก้าปีก่อน ที่มหาวิทยาลัย เขาผูกมิตรกับ คริส เด็กสาวผู้แปลกประหลาดและเปิดเผย (รับบทโดยซินแคลร์ แดเนียล ผู้มีพลังพิเศษ) อย่างรวดเร็ว ซึ่งถูกมอบหมายให้เป็นรูมเมทของเขาอย่างผิดๆ ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็จมปลักอยู่กับปริศนามากมายที่ดูเหมือนจะผุดขึ้นมาจากจินตนาการของเขา สภาวะโคม่าเริ่มต้นขึ้น และอีกมิติหนึ่ง - พร้อมกับอันตรายของมัน - เข้ามาสร้างความหวาดกลัวให้กับครอบครัวผ่านภาพวาดที่ดูน่ากลัวที่เขาสร้างขึ้นโดยสัญชาตญาณและแขวนไว้บนผนัง พวกเขาจะรวมตัวกัน ทิ้งความขัดแย้งไว้เบื้องหลัง และร่วมมือกันปราบศัตรูและปิดประตูมิตินี้ไปตลอดกาลได้หรือไม่ น่าเศร้าที่ฉันไม่ได้สนใจจริงๆ นี่เป็นเพียงการปรับโฉมของหนัง Insidious ภาคแรก (2010) ที่มีการเพิ่มความตึงเครียดของวัยรุ่น ความขัดแย้งในครอบครัว และการมีส่วนร่วมของพี่น้องคนอื่นๆ เพียงเล็กน้อย เพื่อเพิ่มมิติให้กับเรื่องราวชีวิตคู่แบบพ่อลูกที่แสนธรรมดานี้ ซึ่งยกเว้นตอนจบที่มีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อย กลับค่อนข้างคาดเดาได้และน่าเบื่อ มีช่วงกระโดดโลดเต้นอยู่บ้างในช่วงกลางเรื่อง แต่ช่วงที่เหลือดูเหมือนว่าวิลสันอาจจะหมกมุ่นอยู่กับบทบาททั้งสองของเขามากเกินไปจนไม่สามารถโฟกัสกับบทบาทใดบทบาทหนึ่งได้อย่างเต็มที่ ซึ่งทำให้หนังเรื่องนี้ดูจืดชืดและไม่มีอะไรโดดเด่น ซึ่งผมเกรงว่ามันจะลืมไปทันที