Miss Peregrine's Home for Peculiar Children (2016) บ้านเพริกริน เด็กสุดมหัศจรรย์ (2D+3D)

ก่อนเริ่ม ผมขอพูดก่อนว่า ถึงแม้จะคิดว่านี่เป็นหนังครอบครัว แต่มันก็อาจจะดูน่ากลัวไปสักหน่อยสำหรับสมาชิกที่อายุน้อยที่สุดในครอบครัว เอาล่ะ ส่วนตัวผมชอบหนังเรื่องนี้ และลูกๆ ของผมก็ชอบเหมือนกัน มันมีการเดินทางข้ามเวลาอยู่ด้วย ซึ่งโดยทั่วไปผมไม่ชอบเลย แต่มันเป็นหนังของทิม เบอร์ตัน ดังนั้นก็เลยเดาไว้อยู่แล้วว่ามันต้องแปลกอยู่บ้างอยู่แล้ว และมีอีวา กรีน ซึ่งเป็นหนึ่งในหนังโปรดของผมอยู่ในหนังด้วย เลยช่วยชดเชยเรื่องการเดินทางข้ามเวลาบ้าๆ นี่ได้ หนังเริ่มต้นด้วยเจค็อบที่มองปู่ของเขาถูกฆาตกรรมโดยสิ่งมีชีวิตลึกลับที่เขาเท่านั้นที่มองเห็น แน่นอนว่าทุกคนเชื่อว่าเขาประสาทหลอน เราจึงออกเดินทางไปกับโรงพยาบาล จิตแพทย์ และอื่นๆ ในที่สุดพ่อแม่ของเขาก็อนุญาตให้เขาเดินทางไปยังเกาะแคร์นโฮล์มเพื่อตามหามิสเพเรกรินผู้ลึกลับ จากนั้นเราก็ได้เดินทางเข้าสู่โลกมหัศจรรย์ของความแปลกประหลาด จินตนาการ และความแปลกประหลาดแบบ เบอร์โตเนสก์ เจค็อบได้พบกับมิสเพเรกรินและลูกๆ ของเธอ เด็กแต่ละคนมีพรสวรรค์เฉพาะตัว แปลกกว่าคนอื่น แน่นอนว่าต้องมีตัวร้ายแฝงตัวอยู่ในเงามืดด้วย ตัวร้ายตั้งใจทำลายที่พักพิงของมิสเพเรกริน และ... เอาเป็นว่า พวกเขาไม่ได้เป็นห่วงความเป็นอยู่ของเด็กๆ เท่าไหร่ ฉันชอบตัวร้าย ทั้งในร่างครึ่งมนุษย์และร่างสัตว์ประหลาดที่น่ากลัว ฉันชอบซามูเอล แอล. แจ็กสันในบทบาร์รอน หัวหน้าตัวร้ายเป็นพิเศษ เขาแสดงได้ยอดเยี่ยมมาก คนเดียวที่ฉันไม่ชอบคือพ่อของเจคอบ นอกจากจะดูงี่เง่าแล้ว เขายังดูเหมือนเสพยาหรือยานอนหลับตลอดทั้งเรื่อง โดยรวมแล้ว เรื่องนี้อาจไม่ใช่หนังที่ดีที่สุดของทิม เบอร์ตัน แต่ก็ยังเป็นหนังที่ดีและสนุก มีเทคนิคพิเศษที่ดี เรื่องราวดำเนินไปได้ดีแม้จะมีความขัดแย้งมากมายจากการเดินทางข้ามเวลา ตัวละครแสดงได้ดี ฉันไม่เสียใจเลยที่เสียเวลาดูไป 2 ชั่วโมงกว่าๆ

**แม้จะมีข้อบกพร่องและการตีความที่ไม่ค่อยดีนัก แต่มันก็เป็นภาพยนตร์ที่ดี** ทิม เบอร์ตันทำให้เราคุ้นเคยกับสไตล์เหนือจริงและมหัศจรรย์อยู่แล้ว และเขามักจะมอบภาพยนตร์ที่ดีให้เราเสมอ หนังเรื่องนี้ก็เช่นกัน ให้ความบันเทิงที่ดีแก่เรา หนังสร้างจากหนังสือ ซึ่งฉันไม่เคยอ่านและไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างไร แม้ว่าฉันจะได้ยินมาว่ามันน่าสนใจกว่าหนังเรื่องนี้อย่างตรงไปตรงมา อย่างไรก็ตาม ทิม เบอร์ตันได้แสดงให้เห็นแล้วว่าเขาไม่ค่อยสนใจเรื่องนี้มากนักในผลงานก่อนหน้าที่เราได้ชม บทภาพยนตร์นั้นเหนือจริงและมหัศจรรย์ อิงจากการเดินทางของวัยรุ่นไปยังหมู่เกาะอังกฤษเพื่อไปเยี่ยมบ้านเกิดของคุณปู่ของเขาที่เพิ่งเสียชีวิตไป ที่นั่น เขาค้นพบซากปรักหักพังของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ปู่ของเขาเติบโตขึ้นมา ซึ่งถูกทำลายจากการทิ้งระเบิดของเยอรมันและไม่ได้สร้างขึ้นใหม่ ต่อมาเขาค้นพบว่าเพื่อนสมัยเด็กและครูพี่เลี้ยงเด็กกำพร้ายังมีชีวิตอยู่และใช้ชีวิตวนเวียนอยู่ในห้วงเวลาที่ถูกสร้างขึ้นในวันที่บ้านถูกทำลาย และยังมีอันตรายที่คุกคามพวกเขาทั้งหมด โดยรวมแล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้ค่อนข้างน่าพอใจ ให้ความบันเทิงได้ดี และมีเรื่องราวที่สวยงามและเขียนบทได้ดี สาเหตุหลักมาจากวิธีที่เขานำเสนอประเด็นยากๆ เช่น ความโศกเศร้าและความสัมพันธ์ในครอบครัวระหว่างพ่อกับลูกชาย มีรายละเอียดบางอย่างที่อธิบายได้ยาก จุดจบที่ยังไม่ชัดเจน และสถานการณ์ที่ไม่ได้รับความสนใจเท่าที่ควร และฉันคิดว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะ ปรับตัว และดึงดูดความสนใจของเราได้อย่างแท้จริง ในบรรดานักแสดงของภาพยนตร์เรื่องนี้ ไม่มีใครโดดเด่นเท่าอีวา กรีน นักแสดงสาวคนนี้มีคุณสมบัติครบถ้วนสำหรับตัวละครที่เหมาะสมกับเธอ และเธอรู้วิธีใช้เสน่ห์ของเธอให้เต็มที่ รวมถึงคุณภาพของเนื้อหาที่ผู้เขียนบทมอบให้ เทอเรนซ์ สแตมป์ ก็อยู่ในสภาพที่ดีและแสดงออกมาได้ดีเช่นกัน ในบรรดานักแสดงรุ่นเยาว์ เอลลา เพอร์เนลล์โดดเด่นที่สุดในด้านบวก แม้ว่าฟินเลย์ แมคมิลแลนและลอเรน แมคครอสตี้ก็แสดงได้อย่างน่าพอใจเช่นกัน น่าเสียดายที่ในแง่ของนักแสดงแล้ว คนอื่นๆ ไม่สามารถแสดงได้ดีเท่านี้ จูดี้ เดนช์, รูเพิร์ต เอเวอเร็ตต์ และคริส โอดาวด์ ไม่มีทั้งตัวละครและเวลาในการแสดงที่ทำให้พวกเขาได้แสดงสิ่งที่น่าสนใจอย่างแท้จริง แม้ว่าจะมีช่วงเวลาดีๆ บ้าง แต่ซามูเอล แอล. แจ็กสันกลับดูเหมือนปลานอกน้ำในผลงานชิ้นนี้ แต่คนที่สมควรได้รับคำชมจริงๆ คือเอซา บัตเตอร์ฟิลด์ การเลือกนักแสดงครั้งนี้ผิดพลาด ขาดเสน่ห์ ไม่มีความสามารถในการรับมือกับตัวเอก และเขาก็ไม่ค่อยโชคดีกับผลงานที่ได้รับ (และในที่นี้ ความผิดอยู่ที่คนเขียนบทและวิธีที่เขาคิดและจัดการตัวละคร) แทนที่จะดึงดูดความสนใจและความสนใจของผู้ชม นักแสดงกลับห่างหายจากนักแสดงร่วมคนอื่นๆ อีกหนึ่งจุดแข็งของภาพยนตร์เรื่องนี้คือเทคนิคพิเศษทางภาพและ CGI ที่ยอดเยี่ยม ยกตัวอย่างเช่น ตัวบ้านนั้นดูสมจริงอย่างที่สุด โครงกระดูกและเรือก็ดูสวยงามบนจอเช่นกัน การถ่ายทำภาพยนตร์ทำออกมาได้ดีมาก กล้องก็ทำได้ดี ฉากต่างๆ โดยเฉพาะเครื่องแต่งกายและทรงผมนั้นยอดเยี่ยมราวกับพาคุณย้อนเวลากลับไปในยุค 40 ได้อย่างแนบเนียน ผมชอบสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์บางแห่งมาก โดยเฉพาะคฤหาสน์เบลเยียมชื่อดังใกล้เมืองแอนต์เวิร์ป ซึ่งพังทลายลงมาตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง และถูกรื้อถอนไปไม่นานหลังจากที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉาย เพลงประกอบก็ทำได้ดี แต่ก็ไม่ได้ทำให้เราประหลาดใจอะไร

เรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึง เข็มทิศทองคำ (2007) เล็กน้อย เมื่อเอซา บัตเตอร์ฟิลด์ ( เจค ) พบว่าตัวเองถูกดึงดูดไปยังเกาะอันเงียบสงบ ที่ซึ่งเขาได้พบกับอีวา กรีน สาวน้อยผู้เปี่ยมไปด้วยเวทมนตร์ผู้ตั้งชื่อตามเธอ เธอให้การต้อนรับกลุ่มเด็กๆ ทุกวัยที่มีพฤติกรรมพิเศษเฉพาะตัว ซึ่งอาศัยอยู่ในห้วงเวลาเดียวกันในปี 1943 ซึ่งน่าจะทำให้พวกเขาปลอดภัยจาก บาร์รอน ผู้ล่า (รับบทโดยซามูเอล แอล. แจ็กสัน ผู้เปี่ยมไปด้วยความเหนือชั้นอย่างน่าอัศจรรย์) และเหล่าอสูรกายอันน่าเกรงขามที่หมายจะจับ มิสเพเรกริน และกำจัดเด็กๆ เหล่านั้น แม้จะยาวไปหน่อย แต่เมื่อเรื่องราวเข้มข้นขึ้น บัตเตอร์ฟิลด์ก็กลายเป็นฮีโร่ที่น่าสนใจ ซึ่งได้รับการสนับสนุนอย่างดีจากการปรากฏตัวของเดม จูดี้ เดนช์, รูเพิร์ต เอเวอเรตต์, คริส โอดาวด์ ผู้เป็นพ่อ และเทอเรนซ์ สแตมป์ ผู้เป็นปู่ผู้สร้างแรงบันดาลใจ เรื่องราวน่าสนุกแบบแบ่งตอนเป็นตอนๆ เด็กๆ แต่ละคนจะได้แสดงความสามารถและบุคลิกภาพของตัวเองในห้านาทีแห่งชื่อเสียง มีทั้งความโรแมนติกปน ...

วัยรุ่นและเด็กกลุ่มหนึ่งที่มีความสามารถพิเศษแปลกๆ เหมือนซูเปอร์ฮีโร่ อยู่ในบ้านหลังเดียวกัน มิสเพอเรกรินก็แทบจะเป็นแม่ของเด็กๆ เลย ฉันหวังว่าพวกเขาจะทำภาคต่อนะ เพราะฉันอยากเห็นความสามารถของพวกเขามากกว่าที่พวกเขาแสดงในหนังเรื่องนี้ มันให้ความรู้สึกเหมือนเป็นการล้อเลียนให้เราเห็นน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ว่าพวกเขาทำอะไรได้บ้าง

Miss Peregrine s Home for Peculiar Children นำเสนอภาพยนตร์แฟนตาซีเกี่ยวกับการเดินทางข้ามเวลาอันน่าหลงใหล ด้วยภาพที่สวยงามและการแสดงที่สมน้ำสมเนื้อ แม้จะมีจังหวะที่เชื่องช้าและความขัดแย้งที่ไม่น่าประทับใจ ความไม่สอดคล้องทางตรรกะและรายละเอียดที่ถูกมองข้าม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับผลกระทบของการเดินทางข้ามเวลา ทำให้ความน่าเชื่อถือของเรื่องราวลดน้อยลง แม้จะมีข้อบกพร่อง แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังคงเป็นภาพยนตร์ที่สนุกสำหรับคนรักแฟนตาซี แม้ว่าจะมีช่องว่างให้พัฒนาในด้านความลึกของการเล่าเรื่อง อ่านบทวิจารณ์ฉบับเต็มได้ที่นี่: (เวอร์ชันภาษาอินโดนีเซีย: alunauwie.com) และ (เวอร์ชันภาษาอังกฤษ: uwiepuspita.com)

**เด็กผู้ไร้เดียงสาและแปลกประหลาดปะทะผู้ใหญ่ผู้แปลกประหลาดและน่าขนลุก** ฉันคิดว่าเรื่องนี้น่าจะเป็นหนังของสตีเวน สปีลเบิร์ก แต่เขาคงยอมลดทอนภาพลักษณ์ตัวละครเชิงลบที่น่ากลัวลง โดยเฉพาะในมุมมองของเด็กๆ ซึ่งเป็นกลุ่มเป้าหมายหลักของธีมแบบนี้ แม้แต่ในภาพยนตร์เรื่อง The BFG ที่เพิ่งเข้าฉาย คุณก็คงรู้ว่ายักษ์ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างไร ดังนั้น ทิม เบอร์ตันจึงเป็นตัวเลือกที่ถูกต้องและเขาพยายามอย่างเต็มที่แล้ว แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะเห็นด้วยกับเรื่องนี้ แม้แต่ตัวฉันเองก็ยังผิดหวังเล็กน้อย คือ จริงๆ แล้วหนังฟังดูดีมาก แต่เรื่องราวกลับไม่น่าประทับใจเท่าไหร่ เพราะความคุ้นเคยกันมากเกินไป ยกเว้นตัวละครที่แปลกประหลาด หนังเรื่องนี้สร้างจากหนังสือสำหรับวัยรุ่นชื่อเดียวกัน เรื่องราวของเด็กชายชื่อเจค หลังจากที่ปู่ของเขาถูกฆาตกรรม เขาเดินทางไปเวลส์เพื่อตามหาเด็กๆ จากบ้านบนเกาะเกี่ยวกับเรื่องราวที่เขาเคยได้ยินมาตั้งแต่เด็ก เขาพบว่าเด็กๆ ติดอยู่ในห้วงเวลาโดยเจตนาเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ศัตรูโจมตีพวกเขา แต่สิ่งที่พวกเขากลัวคือเรื่องที่จะเป็นจริง ดังนั้นตอนนี้พวกเขาจะวางแผนเอาชนะอย่างไรหลังจากซ่อนตัวอยู่นานครึ่งศตวรรษ ซึ่งจะเล่าให้ฟังในส่วนอื่นๆ ของเรื่อง ในฐานะแฟนหนังเด็ก ฉันอยากจะชอบมัน แต่ก็ไม่ได้รู้สึกพึงพอใจอย่างเต็มที่ มันเป็นหนังยาวสองชั่วโมง ครึ่งแรกเป็นบทนำที่เราเห็นทุกอย่างจากตัวอย่างและตัวอย่างหนัง ดังนั้นฉันจึงหมดความสนใจในส่วนนั้น แต่เมื่อการปะทะระหว่างความดีและความชั่วเริ่มต้นขึ้น หนังก็เริ่มให้อะไรใหม่ๆ อีกครั้ง การต่อสู้ครั้งสุดท้ายที่งานแฟร์ควรได้รับการออกแบบให้ดีกว่านี้ ฉันคิดว่า Samuel L. Jackson ยังไม่ได้รับการฝึกฝนอย่างดี ปัญหาหลักของหนังเรื่องนี้คือการบรรยายที่ไม่พยายามก้าวข้ามการพัฒนาเรื่องราวไปมาก รู้สึกเหมือนพวกเขากำลังมุ่งเป้าไปที่ภาคต่อ จึงพยายามหลีกเลี่ยงที่จะเปิดเผยทุกอย่างในเรื่องนี้ คล้ายกับหนัง Twilight ภาคแรก ซึ่งเป็นดราม่าที่น่าเบื่อเกินไป ตอนนี้มันเกือบจะหมดจากจอใหญ่แล้ว และเรตติ้งก็กำลังลดลงอีก นักวิจารณ์หนังวิจารณ์หนังเรื่องนี้ไม่ดีนัก แต่ดูเหมือนว่าคนส่วนใหญ่และแฟนหนังส่วนใหญ่ชอบหนังเรื่องนี้ ฉันหวังว่าพวกเขาจะสร้าง Hallow City ขึ้นมา และฉันจะรอชมอยู่ _6/10_

_Miss Peregrine s_ น่าจะมีความพิเศษมากกว่านี้อีกหน่อย ฉันเข้าใจว่าตัวเอกคือประตูสู่โลกแห่งจินตนาการ แต่ตัวละครก็สามารถสร้างความสัมพันธ์ได้โดยไม่น่าเบื่อจนเกินไป ไม่ใช่หนังที่แย่โดยสิ้นเชิง แต่ก็ไม่ใช่หนังที่จะทำให้ทิม เบอร์ตันกลับมาอยู่ในเส้นทางที่ถูกต้อง อีวา กรีน แสดงได้ยอดเยี่ยมแต่ถูกใช้ประโยชน์น้อย แซม แจ็คสันแทบจะพูดไม่ออกผ่านฟันปลอม การออกแบบตัวละครนั้นยอดเยี่ยมแต่ก็ทำออกมาได้ไม่ดีนักด้วย CGI ที่แย่มาก มีการใช้สต็อปโมชั่นเล็กน้อยเพื่อชดเชย แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่ได้ถูกใช้งานมากเท่าที่ควร ซึ่งถือเป็นคำอธิบายที่เหมาะสมสำหรับเรื่องราวทั้งหมด _Miss Peregrine s_ แม้จะผ่านไปหลายรอบแล้ว แต่ก็แฝงนัยว่าหนังเรื่องนี้เป็นหนังที่ยอดเยี่ยม แต่สิ่งที่เราได้กลับกลายเป็นความยุ่งเหยิงที่จังหวะไม่ดี ฉากที่ตัวละครดึงดูดใจอย่างแท้จริงในเรื่องทั้งหมดถูกตัดออกไปทันทีที่มันปรากฏขึ้น เพื่อสนับสนุนวาทกรรม ความดี VS ความชั่ว ที่คุณเคยเห็นมาเป็นล้านครั้งแล้ว _คะแนนสุดท้าย: ★★½ - มีหลายอย่างที่ฉันสนใจ แต่โดยรวมแล้วไม่ค่อยเวิร์ค_