พยัคฆ์สะบัดลาย 007 (The Living Daylights) 1987 - [James Bond 007]

ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีคนเกลียดดาลตันในฐานะ 007 กันนัก จริงๆ แล้วฉันคิดว่าเขาเป็นบอนด์ที่ดี ฉันคิดว่าเขานำเอานักฆ่าเลือดเย็นที่เป็นตัวแทนของภาพยนตร์ยุคคอนเนอรี่ภาคแรกกลับมา และฉันคิดว่าเขาคือการเปลี่ยนแปลงที่จำเป็นมากจากความไร้สาระของมัวร์ อย่างไรก็ตาม ฉันคิดว่าความเกลียดชังบางส่วนมาจากการเปลี่ยนจังหวะจากความไร้สาระ คุณเริ่มชินกับสิ่งต่างๆ และหลายคนก็ชินกับมัวร์ แต่แล้วฉันก็อายุ 7 ขวบเมื่อ The Living Daylights ออกฉาย นี่เป็นภาพยนตร์ 007 เรื่องแรกที่ฉันจำได้ว่าเคยดูในโรงภาพยนตร์ และในใจฉันก็มีที่พิเศษสำหรับ 007 สไตล์นักฆ่าเลือดเย็น และ The Living Daylights เป็นหนึ่งในเรื่องสุดท้ายที่มีการถ่ายทอดลักษณะ 007 ออกมาอย่างครบถ้วน ไม่ว่าจะเป็นการสูบบุหรี่ ฮาเร็ม และสิ่งต่างๆ ที่เคยกำหนดภาพยนตร์ 007 ก่อนที่พวกเขาจะเริ่มห่างหายจากมันไปในยุค 90 นี่เป็นการกลับไปสู่ยุค Dr. No, From Russia with Love ของบอนด์ ซึ่งเป็นการก้าวออกจากความไร้สาระและ... ... มีรถ 007 ที่ดีที่สุดคันหนึ่ง อย่างน้อยก็ในมุมมองของฉัน Living Daylights ยังคงมี Aston Martin ที่ผมอยากได้อยู่... และเอาเข้าจริง เขาทำงานกับกลุ่มตาลีบันจริงๆ ก่อนที่ตาลีบันจะกลายเป็นศัตรูของตะวันตก ตอนที่พวกเขายังคงสู้รบกับรัสเซีย และตอนที่ตะวันตกยังคงเข้าข้างพวกเขาในอัฟกานิสถาน ก่อนที่โซเวียตจะถอนทัพ ดังนั้น คุณจึงได้เรียนรู้ประวัติศาสตร์ที่จริงๆ แล้วมีแต่คนที่ยังมีชีวิตอยู่ในยุค 80 เท่านั้นที่จะจำได้

การเปิดตัวซีรีส์นี้ยอดเยี่ยมมาก และเป็นการเปิดตัวที่ยอดเยี่ยมสำหรับดาลตัน เขามีเสน่ห์ และสำหรับผมแล้ว ดีกว่าหนังของโรเจอร์ มัวร์ทุกเรื่อง (ถึงแม้จะรู้สึกว่าบางเรื่องของเขาสนุกพอ) ไม่ค่อยชอบเพลงธีมของเรื่องนี้เท่าไหร่ แต่ก็ยังติดหูอยู่ดี นอกจากนี้ยังมีการแสดงผาดโผนกลางอากาศที่ยอดเยี่ยมอีกด้วย **3.75/5**

สุดท้ายของภาพยนตร์ 007 ที่ยอดเยี่ยม สุดท้ายของภาพยนตร์ 007 ที่น่าสนุกอย่างแน่นอน บอนด์ควรจะหยุดยั้งการลอบสังหารบุคคลสำคัญชาวรัสเซียที่แปรพักตร์ไปตะวันตก แต่บอนด์กลับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง แทนที่จะฆ่ามือสังหาร (นักไวโอลินหญิงรูปร่างกำยำ) เขากลับยิงอาวุธออกจากมือของเธอ มีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับผู้แปรพักตร์ ซึ่งผู้ชมสามารถรับรู้ได้ แม้ว่าอาจจะไม่ชัดเจนสำหรับคนที่อยู่ในเรื่องก็ตาม เราได้เห็นฉากที่สวยงามมากมาย ฉากแอ็คชั่นมากมาย ไหวพริบอันเฉียบคม และการแสดงอันยอดเยี่ยม เช่น การขี่กล่องไวโอลินเหมือนรถลากเลื่อนเพื่อหนีคนร้าย นี่อาจเป็นภาพยนตร์บอนด์ที่ สนุก ที่สุด และสมควรได้รับการกล่าวถึง หลังจากภาพยนตร์เรื่องนี้ คำว่า สนุก ดูเหมือนจะเป็นคำสี่ตัวอักษรสำหรับผู้สร้างภาพยนตร์ที่คิดแบบคนต่างชาติในยุคเจเนอเรชัน

ฉันเคยไม่ชอบเรื่องนี้มากนัก แต่ตอนนี้ฉันก็ชอบมันแล้ว แต่ฉันชอบ Licence to Kill มากกว่า

โรเจอร์ มัวร์ จึงได้มอบภารกิจ 007 ของเอียน เฟลมมิง ให้กับทิโมธี ดาลตัน และการออกผจญภัยครั้งแรกนี้ก็ไม่ได้แย่เลย เรื่องราวอาจจะไม่ได้ดีที่สุด แต่มันก็ยังคงเป็นการผจญภัยที่เต็มไปด้วยแอ็คชั่น เต็มไปด้วยพลุไฟและอุปกรณ์สุดเพี้ยนมากมายที่ดำเนินเรื่องอย่างรวดเร็วนานกว่าสองชั่วโมง บอนด์ ได้รับมอบหมายให้ช่วยเหลือ นายพลคอสคอฟ (เยโรน แครบเบ) ผู้แปรพักตร์จากเบอร์ลิน ระหว่างทางเขาได้พบกับ คารา (มาริยัม ดาโบ) นักเชลโลผู้ร้ายกาจ ความสนุกสนานเล็กๆ น้อยๆ กับจูลี ที. วอลเลซ ผู้จริงจัง เครื่องบินเจ็ตแฮริเออร์ และคฤหาสน์อังกฤษที่กำลังจะพังพินาศในไม่ช้านี้ ได้ปูทางไปสู่เรื่องราวที่ผสมผสานการจารกรรมระหว่างประเทศอันแสนอันตรายเข้ากับความหรูหราและความบันเทิงมากมาย อันเดรียส วิสเนียฟสกี ตัวร้ายผมบลอนด์คงทำยอดขาย 501 ได้อย่างถล่มทลาย โจ ดอน เบเกอร์ พ่อค้าอาวุธจอมหลงตัวเองก็ทำยอดขายทหารของเล่นได้ไม่แพ้กัน ส่วนเดสมอนด์ ลูเวลลีนก็ยังคงมอบของเล่นที่ออกแบบอย่างสร้างสรรค์มากมายให้กับพระเอกของเราเพื่อช่วยให้เขารอดพ้นจากความตาย! อาร์ต มาลิกอาจไม่ใช่นักสู้เพื่ออิสรภาพชาวอัฟกานิสถานที่น่าเชื่อถือที่สุด และผมพลาดฉากที่ลอยส์ แม็กซ์เวลล์ในบท มันนี่เพนนี ที่ตกหลุมรักไปบ้าง แต่โดยรวมแล้ว หนังเรื่องนี้เป็นหนังที่สนุกสนาน เต็มไปด้วยอารมณ์ขันและกำกับอย่างใจเย็น หนังดูดีกว่าบนจอใหญ่ๆ เสียอีก โดยเฉพาะภาพทางอากาศที่ถ่ายบนจอใหญ่ๆ และช่วงต้นเรื่องก็ให้ความรู้สึกแบบ อ๋อ หน่อยๆ ถึงแม้จะไม่ใช่หนังที่ดีที่สุดของแฟรนไชส์นี้ แต่ก็เป็นลางดีสำหรับหนังภาคใหม่นี้

_**หนังเจมส์ บอนด์สุดมันส์ที่ทิโมธี ดาลตันมารับหน้าที่ 007**_ The Living Daylights เป็นภาคแรกจากสองภาคของเจมส์ บอนด์ที่ทิโมธี ดาลตันรับบท 007 เป็นหนังเจมส์ บอนด์ที่ยอดเยี่ยม แต่ไม่ค่อยมีใครพูดถึงเมื่อพูดถึงหนังที่ดีที่สุดของแฟรนไชส์นี้ ปัญหา ไม่ได้อยู่ที่ดาลตัน เพราะเขาเหมาะที่จะเป็นเจมส์ บอนด์ และเป็นสิ่งที่ซีรีส์ต้องการในปี 1987 (ซึ่งเป็นปีที่ภาพยนตร์ออกฉาย) ถึงแม้ว่ายุคของโรเจอร์ มัวร์ (1973-1985) จะเป็นช่วงที่ผมชอบที่สุดในแฟรนไชส์นี้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะมันให้ความบันเทิงรอบด้าน แต่โรเจอร์ก็แก่เกินไปในปี 1987 ที่จะรับบทนี้ต่อ (เขาอายุ 60 ปี) ยิ่งไปกว่านั้น ผมคิดว่าทุกคนต่างโหยหาบอนด์ที่จริงจังขึ้นในปี 1987 และดาลตันก็แสดงได้ยอดเยี่ยม มีข้อดีมากมายใน The Living Daylights หนังมีฉากเปิดที่ยอดเยี่ยมเกี่ยวกับการกระโดดร่มที่ Rock of Gibraltar ตามด้วยช่วงรถจี๊ปลงจากภูเขา เหตุการณ์จะสลับไปที่บราติสลาวา สโลวาเกีย (แต่ถ่ายทำที่เวียนนา ออสเตรีย) ซึ่งทุกอย่างช้าลงสู่ความน่าตื่นเต้นเร้าใจ ไม่นานหลังจากนั้นก็มีตอนไล่ล่าในฤดูหนาวสุดเจ๋งระหว่างบอนด์และคนรัก (มาริยัม ดาโบ) ในรถพร้อมสกี (ถ่ายทำที่ออสเตรียเช่นกัน) ฉากสุดท้ายที่เต็มไปด้วยแอ็คชั่นเกิดขึ้นในอัฟกานิสถาน (แต่ถ่ายทำที่โมร็อกโกและทะเลทรายโมฮาวี) ส่วนนี้ของหนังเพิ่มความระทึกขวัญเมื่อเจมส์และคนรักพยายามเดินทางออกนอกประเทศด้วยเครื่องบินขนส่งสินค้า และหนังยังไม่จบแค่นั้น จุดไคลแม็กซ์นี้มีฉากระทึกขวัญที่ยอดเยี่ยมสามหรือสี่ฉากและมุกตลกขบขันเล็กน้อย น่าเสียดายที่หนังเรื่องนี้ค่อนข้างอ่อนแอในเรื่องของผู้หญิง ดาโบแสดงได้ดีในแบบที่มีเสน่ห์และมีเสน่ห์ แต่การปรากฏตัวของเธอกลับไม่ได้ถูกใช้ประโยชน์อย่างเต็มที่ แต่เธอก็ดูดีในกางเกงสแล็ค นอกจากเธอแล้ว ก็มีผู้หญิงโผล่มาแวบๆ บ้างเล็กน้อย โดยไม่มีใครโดดเด่นเป็นพิเศษ ยกเว้นสาวผมบลอนด์ที่ใส่กางเกงขาสั้นสีขาว นักแสดงนำยังมี โจ ดอน เบเกอร์, เจอโรน แครบเบ, จอห์น รีส-เดวีส์ และแอนเดรียส วิสเนียฟสกี ซึ่งส่วนใหญ่มักจะเป็นตัวร้ายหรืออาจเป็นตัวร้าย สรุป: แม้ว่า The Living Daylights จะไม่ใช่จุดเด่นของซีรีส์ แต่มันก็ยังเป็นหนังบอนด์ที่คุ้มค่า มีองค์ประกอบหลักๆ ตามปกติ แม้ว่าจะดูไม่ค่อยลงตัวในส่วนของผู้หญิง นอกจากทิโมธี ดาลตัน ผู้รับบทบอนด์ที่สดใสแล้ว ฉากเปิดและตอนจบก็เป็นส่วนที่ดีที่สุด หนังยาว 2 ชั่วโมง 10 นาที เกรด: B-