Materialists (2025) รักแบบไหนที่ใจตามหา

แน่นอนว่าไม่ใช่หนังรักโรแมนติกคอมเมดี้ (และนั่นเป็นเรื่องดี) - มีโฆษณาเกินจริงเล็กน้อยในเรื่องนี้ มีความโรแมนติกใช่ มีเรื่องตลกบ้างใช่ อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่หนังรักโรแมนติก สิ่งที่เป็นคือการเดินทางเชิงปรัชญาสองชั่วโมงเกี่ยวกับประเด็นเรื่องคุณค่าในตนเอง คุณค่า และวัตถุนิยม ผ่านมุมมองของตัวละครสามตัวที่มีข้อบกพร่องอย่างมาก ในฐานะคนที่มองโลกในแง่ร้าย ฉันก็ชื่นชมในเรื่องนั้น ด้วยนักแสดงนำที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ คงง่ายมากที่จะสร้างหนังรักโรแมนติกคอมเมดี้แบบยุค 90 หรือ 00 แต่เรื่องนี้มีความคิดและน่าสนใจกว่ามาก ถ้าฉันมีข้อตำหนิใดๆ เลย ก็คือตอนจบ ซึ่ง (ในความคิดของฉัน) ไม่เข้ากับธีมโดยรวมของเรื่องและค่อนข้างฝืนๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังดีมาก ให้ 9/10 ดาว

Materialists ของเซลีน ซอง เป็นละครโรแมนติกดราม่าที่เติบโตอย่างน่าทึ่งและเปี่ยมด้วยอารมณ์ความรู้สึก นิยามใหม่ของความรักสมัยใหม่โดยไม่ตกหลุมพรางแบบเดิมๆ ของความรักประเภทนี้ ด้วยการแสดงอันโดดเด่นของสามนักแสดง ดาโกตา จอห์นสัน, คริส อีแวนส์ และเปโดร ปาสกาล ต่างมีเคมีที่เข้ากันอย่างน่าอัศจรรย์ ให้ความรู้สึกดิบ ดิบ และสมจริงจนน่าปวดใจ บทภาพยนตร์ของซองวิเคราะห์อย่างแม่นยำถึงธรรมชาติของความสัมพันธ์ในโลกของการเดทในปัจจุบัน ซึ่งคุณค่าที่จับต้องไม่ได้อย่างความรักใคร่และความเปราะบาง มักต้องดิ้นรนกับกรอบที่เพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ทั้งในเรื่องวัตถุ สังคม และการเมือง เงินทอง ภาพลักษณ์ ความสูง แนวโน้มทางการเมือง แม้กระทั่งสิ่งที่ดูเหมือนเล็กน้อยอย่างเส้นผม ล้วนถูกนำมาพิจารณาอย่างรอบคอบในฐานะปัจจัยที่ในทางทฤษฎีแล้วควรเป็นตัวกำหนดความเข้ากันได้ แต่ด้วยความเงียบสงัด สายตาที่เจ็บปวด และบทสนทนาที่ซาบซึ้งถึงจิตวิญญาณ ซองเตือนเราว่าความรักในความงดงามอันบกพร่องและอธิบายไม่ได้นั้น ไม่สามารถวัดค่าเป็นตัวเลขได้ ในทางเทคนิคแล้ว Materialists คือสุดยอดแห่งการยับยั้งชั่งใจ แทบไม่มีดนตรีประกอบใดๆ เลย ทำให้ทุกความเงียบ ทุกลมหายใจ และทุกถ้อยคำที่ลังเลใจ สะท้อนความรู้สึกของตัวละครได้อย่างเต็มที่ การถ่ายทำภาพยนตร์เลือกใช้กลยุทธ์ที่กล้าหาญและแหวกแนวนี้ โดยมุ่งเน้นไปที่ผู้ฟังมากกว่าผู้พูด ทำให้ผู้ชมได้สัมผัสถึงสิ่งที่ไม่ได้เอ่ยออกมา ปฏิกิริยาที่คำพูดเพียงอย่างเดียวไม่สามารถถ่ายทอดออกมาได้ ภาพที่ค้างอยู่ในความเงียบไม่เพียงแต่สะท้อนถึงความตึงเครียดเท่านั้น แต่ยังสะท้อนเคมีที่เข้ากันได้อย่างหาได้ยากและทรงพลังระหว่างตัวละคร ภาพยนตร์สร้างสรรค์อารมณ์ที่พุ่งพล่านขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่จำเป็นต้องมีฉากที่บีบบังคับให้ดูซ้ำซาก ทำให้การเลือกตัวละครของจอห์นสันในท้ายที่สุดดูเป็นธรรมชาติอย่างที่สุด Song หลีกเลี่ยงการให้คำตอบง่ายๆ อย่างกล้าหาญ นั่นคือไม่มีการตัดสิน ไม่มีผู้ชนะที่ชัดเจนในรักสามเส้า ไม่ว่าจะติดตามความรักที่เต็มไปด้วยข้อบกพร่อง ดังเช่นความสัมพันธ์ของดาโกต้าและอีแวนส์ หรือเลือกคู่ครองที่สมบูรณ์แบบแต่ขาดประกายทางอารมณ์ ดังที่ตัวละครของปาสกาลเป็นตัวแทน Materialists ยืนยันว่าเส้นทางใดเส้นทางหนึ่งล้วนถูกต้องและมีความเป็นธรรมชาติเท่าเทียมกัน หากมีจุดใดที่ซองอาจเอนเอียงมากเกินไป ก็คงเป็นบทสัมภาษณ์ลูกค้าของตัวละครจอห์นสันที่ซ้ำซาก ซึ่งแม้จะเฉียบคมและตลกขบขัน แต่กลับเริ่มวนเวียนซ้ำซาก ประเด็นเกี่ยวกับความคาดหวังเรื่องเดทตื้นๆ ของสังคมนั้นปรากฏให้เห็นตั้งแต่ต้นเรื่อง และบางฉากก็ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังอธิบายสิ่งที่ภาพยนตร์ได้ถ่ายทอดออกมาอย่างงดงามแล้ว แต่ความเกินเลยเล็กๆ น้อยๆ นี้กลับไม่ได้ลดทอนผลกระทบโดยรวมลงเลย Materialists เป็นหนึ่งในภาพยนตร์โรแมนติกดราม่าที่ดีที่สุดในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา โดยหลีกเลี่ยงกับดักของความซ้ำซากจำเจและสูตรสำเร็จได้อย่างยอดเยี่ยม เป็นการสำรวจเชิงลึกที่ลึกซึ้งว่าทำไมเราถึงตกหลุมรัก และการเลือกนั้น ไม่ว่าจะไร้เหตุผล ไม่สมบูรณ์แบบ หรือไม่เหมาะสมเพียงใด อาจเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในตัวเรา คะแนน: A-

โรแมนติกและตลกมาก ๆ เลย ฉันมองว่า นี่ไม่ใช่หนังรักโรแมนติกคอมเมดี้ หมายความว่าหนังเรื่องนี้ไม่ได้แย่ แม้จะเห็นด้วยว่าหนังเรื่องนี้ไม่ได้แย่ แต่ฉันไม่เห็นด้วยกับการดูถูกเหยียดหยามหนังที่เน้นผู้หญิงโดยระบบชายเป็นใหญ่ เพราะฉันให้คะแนนเต็มสิบในทุก ๆ ด้าน นี่เป็นหนังที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยดูมาในรอบหลายปี ฉันคิดอยู่ตลอดว่าหลงใหลในวิธีการเล่าเรื่อง การจัดฉาก เหมือนกับว่า...ฉากย้อนอดีตตอนนั่งรถมัน...เพอร์เฟ็กต์มาก ไม่มีพื้นที่ว่าง ชุดเทรนช์โค้ท...ฮาและ...ใช่เลย ฮามาก ถ้าคุณศึกษาแต่หนังเรื่องนี้ คุณก็น่าจะสร้างหนังดี ๆ สักเรื่องได้ ฉันคิดว่ามันสมบูรณ์แบบ หนังที่ดีที่สุดของปี 2025 ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ชอบดูมันเท่าหนังเรื่องอื่น ๆ ก็ตาม เพราะมันเหมาะสำหรับผู้หญิง

เนื่องจากการหาคู่ในปัจจุบันส่วนใหญ่เกิดขึ้นทางออนไลน์ระหว่างคนที่ไม่เคยพบหน้าหรือตั้งใจจะเจอคนที่กำลังจีบอยู่ ฉันจึงหวังว่าเรื่องนี้จะวิพากษ์วิจารณ์ธุรกิจที่ตั้งอยู่บนความตื้นเขิน ความไม่แน่นอน และการโกหกอย่างโจ่งแจ้งได้อย่างรุนแรงขึ้น แต่สำหรับฉันแล้วมันไม่ได้ผลเลย “ลูซี่” (ดาโกต้า จอห์นสัน) คือแม่สื่อที่มีรายได้ 80,000 ดอลลาร์ต่อปี หน้าที่ของเธอคือการแต่งตัวด้วยชุดสูทสำหรับคนอายุเกินหกขวบ และติ๊กและประนีประนอมกับลูกค้าแต่ละคนให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ หวังว่าเมื่อพวกเขามานั่งต่อหน้ากันจริงๆ พวกเขาจะไม่เอาส้อมมาฟาดใส่ตาตัวเองหรือคู่เดท! เธอประสบความสำเร็จอย่างมาก และในงานแต่งงานของคู่รักคนที่เก้า เธอพยายามดึงดูดลูกค้าจากคนโสดและคนหย่าร้างที่ประทับใจในทักษะของเธอ พี่ชายของเจ้าบ่าว (เปโดร ปาสกาล) ได้ยินเข้า จึงเอ่ยกับเธอว่าสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ คือผู้ชายที่มีเงินมากกว่าพระเจ้า เขายอมรับ แต่คิดว่าเธอไม่ได้เห็นแก่ตัวขนาดนั้น จึงเริ่มต้นพิธีกรรมการเกี้ยวพาราสีที่ดูไม่แปลกในนิยายที่เจน ออสติน พบกับจูเลีย ไชลด์ ในขณะเดียวกัน “โซฟี” (โซอี้ วิเธอร์ส) เป็นหนึ่งในลูกค้าของเธอ ที่มีประสบการณ์อันน่าตกใจ ซึ่งสร้างความไม่สบายใจให้กับ “ลูซี่” ผู้มีความมั่นใจอย่างที่สุด ซึ่งก่อนหน้านี้อาจเริ่มมองตัวเองในกระจก และบางที อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เธอเห็น ราวกับว่างานแต่งงานครั้งนั้นยังไม่สำคัญพอสำหรับเธอ เธอยังได้เจอกับอดีตคนรัก (คริส อีแวนส์) ซึ่งเป็นนักแสดงดาวรุ่ง พนักงานเสิร์ฟ และยังคงทุ่มเทให้กับเธออย่างไม่ลดละ แต่เขาไม่มีเงินแม้แต่บาทเดียวที่จะถูกัน แล้วเขาจะมีโอกาสได้คบหากับเธออีกไหม เธอจะเลือกใคร ใคร (ถ้ามี) จะอยากเลือกเธอ ทำไมเราต้องสนใจด้วย ฉันเกรงว่าฉันไม่ได้สนใจจริงๆ นะ มีช่วงเวลาตลกๆ บ้างในเรื่องนี้ แต่ส่วนใหญ่แล้วมันเป็นความพยายามที่ไร้ประสิทธิภาพในการวิเคราะห์ความว่างเปล่าของธุรกิจ ซึ่งน่าจะวิเคราะห์เชิงเสียดสีได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่านี้มาก หากเราไม่ได้ถูกกลืนหายไปในละครน้ำเน่าน่าเบื่อที่มีฟัวกราส์เยอะๆ ไวน์ชั้นดี และความพยายามอันแสนทรมานที่จะเพิ่มขนาดขึ้นอีกหกนิ้ว... ปาสกาลดูมีระดับและทำได้ดีพอ ส่วนอีแวนส์ก็มักจะรอดตัวจากลุคหนุ่มข้างบ้านได้เสมอ แต่ทั้งหมดนี้ทำให้ฉันนึกถึงละครน้ำเน่า มีบทสนทนาเยอะเกินไปและแทบไม่มีเนื้อหาอะไรเลย สิ่งที่ดูมีอนาคตในตอนแรกก็จืดชืดลงอย่างรวดเร็ว ทำไมเมื่อผู้คนร่ำรวยมหาศาล พวกเขาถึงซื้อโซฟาที่ดูไม่สบายตัวและดูเหมือนจะไม่มีโทรทัศน์เลย

มี็กๆ น้อยๆ โปรดอ่านด้วยความเสี่ยงของคุณเอง ดาโกต้าและคริสพยายามอย่างเต็มที่เพื่อรักษาหนังไว้ หนังก็ธรรมดาๆ ทั่วไป แต่กรณีของโซฟีดูเหมือนจะเป็นกลไกการดำเนินเรื่องเพื่อขับเคลื่อนเรื่องราวไปข้างหน้าโดยแทบไม่มีสาระอะไรเลย (มีแต่คำพูด) ฉันอยากเห็นเรื่องราวของโซฟีดำเนินไปไม่ใช่แค่ผ่านบทสนทนา แต่ผ่านฉากแอ็กชั่นด้วย นั่นอาจเป็นจุดสำคัญที่ทำให้เหตุการณ์ดำเนินไปในทิศทางต่อไป แต่โดยรวมแล้วเป็นหนังที่ดี ตอนจบดูเร่งรีบไปหน่อยและคลุมเครือ

เกิดอะไรขึ้นกับฮอลลีวูด Hollywood HDR คือการหลอกลวง มันหมายถึง ทำลายภาพทั้งหมด ปิดไฟทั้งหมด แล้วนำเสนอเงาเคลื่อนไหวให้ผู้ชม อีกหนึ่งหนังที่รับชมไม่ได้ เพราะมันมืดมนมาก ...