Klute (1971)

เมื่อบรีได้เข้ามาในชีวิตของคลูท ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป คลูท กำกับโดย อลัน เจ. ปาคูลา และเขียนบทโดย แอนดี้ และ เดฟ ลูอิส นำแสดงโดย เจน ฟอนดา, โดนัลด์ ซัทเธอร์แลนด์, ชาร์ลส์ ซิออฟฟี และ รอย ไชเดอร์ ดนตรีโดย ไมเคิล สมอลล์ และภาพยนตร์โดย กอร์ดอน วิลลิส เมื่อนักธุรกิจ ทอม กรูนแมน (โรเบิร์ต มิลลี) หายตัวไปอย่างลึกลับ นักสืบเอกชน จอห์น คลูท (ซัทเธอร์แลนด์) จึงได้รับการว่าจ้างให้สืบหาสาเหตุ ระหว่างเดินทางไปนิวยอร์ก คลูทได้ติดตามเบาะแสของ บรี แดเนียลส์ (ฟอนดา) โสเภณีชั้นสูง ซึ่งเป็นที่รู้กันว่ามีจดหมายโต้ตอบกับกรูนแมนอยู่บ่อยครั้ง ความสัมพันธ์ที่ไม่ราบรื่นก่อตัวขึ้นระหว่างคลูทและแดเนียลส์ แต่เมื่อเห็นได้ชัดว่าเธอกำลังถูกใครบางคนที่ชั่วร้ายสะกดรอยตาม คลูทก็เข้าไปพัวพันกับเรื่องลึกซึ้งกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้มาก อลัน เจ. ปาคูลา ผู้สร้างภาพยนตร์แนวหวาดระแวงยุค 70s ได้นำเอาไหวพริบอันเฉียบแหลมของเขามาใช้ในการสร้างคลูทให้เป็นภาพยนตร์แนวนีโอ-นัวร์ที่ตึงเครียดและน่าเกรงขาม เขามอบภาพนิวยอร์กที่ปกคลุมไปด้วยความกลัวในเมืองใหญ่ สถานที่ที่เต็มไปด้วยวิญญาณที่หลงทาง ผู้ทำร้ายที่ขาดสติทางอารมณ์ และคดีฆาตกรรมที่เกี่ยวข้องกับเรื่องเพศ ตรงกลางเรื่องคือจอห์นและบรี สองคนที่แสวงหาความหมายและทิศทางในชีวิต ซึ่งถูกนำมารวมกันผ่านสถานการณ์อันน่าเศร้า ส่วนประกอบทางจิตวิทยาของแต่ละคนชี้ให้เห็นถึงความซับซ้อน แต่บทนี้ในชีวิตของพวกเขากลับไม่เป็นเช่นนั้น องค์ประกอบความลึกลับของเรื่องราวไม่ได้แข็งแกร่งเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นเช่นนั้น เพราะความแข็งแกร่งของตัวละครหลักและบรรยากาศที่เปี่ยมไปด้วยการกำกับที่เบาบางของปาคูลาและการถ่ายภาพสเปกตรัมของวิลลิส ฟอนด้ายอดเยี่ยมมาก เธอเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ขัดแย้งกัน เซ็กซี่ ดุดันแต่เปราะบาง เธอสมควรได้รับรางวัลออสการ์ ส่วนซัทเธอร์แลนด์ก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน เธอปกปิดความวิตกกังวลภายในของจอห์นด้วยความกล้าหาญที่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว ในขณะที่ไชเดอร์และชิออฟฟี่ให้การสนับสนุนอย่างมั่นคงและน่าติดตาม เป็นภาพยนตร์แนว neo-noir ที่ทรงพลังมาก เปรียบเสมือนบทเพลงสรรเสริญเทคนิคการสร้างภาพยนตร์ชั้นยอด โดยเลือกเรื่องราวและตัวละครที่มีความสำคัญมากกว่าความสะเทือนอารมณ์ 8.5/10