Saltburn (2023)

ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลย ... จริงๆ แล้ว ถ้าดูจากเอกสารแล้ว ผมว่านักแสดงดูไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไหร่ แต่จริงๆ แล้วนักแสดงทุกคนก็สมบูรณ์แบบมาก ขอชื่นชม Richard E. Grant, Alison Oliver และ Archie Madekwe ไม่ต้องสงสัยเลยว่า Saltburn เป็นหนังที่ยอดเยี่ยมมาก! ผมว่าต้องดูให้ได้ ตอนนี้ผมประทับใจ Emerald Fennell มาก 2 ต่อ 2 เลย หลังจากที่ผมสนุกกับ Promising Young Woman มาก (ให้คะแนนเท่ากันนะ เผื่อใครสนใจ)

ฉันเคยเห็นหนังเรื่องนี้โฆษณาที่โรงหนังแถวบ้าน แต่กลับมองข้ามคำบรรยายไป เพราะไม่ได้บอกอะไรไว้เลย ฟังดูเหมือนหนังเรื่อง Brideshead ที่ถูกนำมาฉายซ้ำ พอได้ยินกระแสฮือฮาขึ้นมาบ้าง ฉันก็นึกไม่ออกว่าทำไมหนังถึงเรต 15 แต่อย่างที่รู้กัน ในหนังคนจะจูบกัน แล้วจู่ๆ ก็นอนสูบบุหรี่บนเตียง พอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เราก็เคยเจอแบบนี้ รู้ว่าเพิ่งมีอะไรกัน แต่ใครจะเถียงกับสิ่งที่ฉายอยู่ได้ล่ะ ถ้าคุณดู The Good Place หรือ The Simpsons ก็มีบางช่วงที่เราหัวเราะไปกับนักเขียน แต่รู้ไหมว่าเด็กๆ คงไม่ขำ ฉากนี้ให้ 15 แน่ๆ แต่ฉันก็เขินอายกับสิ่งที่สื่อออกมา พอได้ยินเรื่อง ฉากอาบน้ำ หรือ ฉากสุสาน ฉันก็เลยกังวล และยิ่งแปลกใจกับฉาก แวมไพร์ กับการที่ฉากร่วมประเวณีกับศพเกิดขึ้นที่อื่น หรือว่ามันเป็นแค่จินตนาการที่ผิดเพี้ยนของผู้ใหญ่!

มีเรื่องซ้ำซากในบทสุดท้ายด้วย คิดว่าเราเข้าใจนะ ฉันชอบตัวละคร ตัวละครสนุก ๆ นอกเรื่องไปหน่อย มีใครพูดถึงแวมไพร์จริง ๆ บ้างไหม เปิดเผยตัวละครได้ดีมากตอนอ่านซับ สำหรับฉันแล้ว ส่วนที่อธิบายทำให้เสียอรรถรสไปเลย ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกเลอะเทอะ แต่พออ่านจบแล้ว น้ำตาไหลพรากเลย

หนังตลกร้าย/ดราม่าจิตวิทยาจาก Amazon กำกับและเขียนบทโดย Emerald Fennell (จาก Young Woman และ Barbie สุดอลังการ) เรื่องนี้ค่อนข้างยากที่จะรีวิวโดยไม่์ ดังนั้นหากต้องการอ่านรีวิวให้จบ เรื่องนี้เล่าเรื่องราวของ Oliver Quick (รับบทโดย Barry Keoghan) นักศึกษาทุนในช่วงต้นปี 2000 ที่พยายามอย่างหนักเพื่อเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ด เขาได้พบกับ Felix Catton (รับบทโดย Jacob Elordi) นักศึกษาชื่อดัง และผูกมิตรกับ Felix มากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดเขาก็ได้เล่าเรื่องราวเบื้องหลังครอบครัวอันน่าเศร้าของเขาให้ฟัง จากนั้นเขาได้รับเชิญให้ไปพักผ่อนที่ Saltburn สถานที่ฤดูร้อนอันงดงามในทุ่งนาของอังกฤษ ซึ่งเขาได้พบกับครอบครัวที่แปลกประหลาดและเสื่อมโทรมของ Felix, Rosamund Pike (Lady Elspeth Catton แม่ของ Felix), Richard E. Grant (รับบทเป็น Sir James Catton พ่อของ Felix), Alison Oliver (รับบทเป็น Venetia Catton น้องสาวของ Felix) และ Archie Madekwe (รับบทเป็น Farleigh Start ลูกพี่ลูกน้องที่น่ารำคาญของ Felix) ด้วยโครงสร้างการผลิตที่แข็งแกร่งโดยมีการถ่ายภาพโดย Linus Sandgren (ฉันต้องเน้นเรื่องนี้ว่าการทำงานอย่างไรในการปรับให้เข้ากับอารมณ์ของเรื่องราวที่เปิดเผย) การตัดต่อโดย Victoria Boydell และดนตรีโดย Anthony Willis ภาพยนตร์เรื่องนี้จึงมีข้อดีอย่างยิ่งในด้านที่ Fennel เคยแสดงให้เห็นมาก่อน - บทภาพยนตร์ การลดทอนเนื้อเรื่องที่มีฉากเซ็กส์สุดสยองและบอกใบ้ว่าออลลี่ไม่ได้เป็นคนดีอย่างที่คิด กลายเป็นเรื่องราวที่คล้ายกับ Promising Young Woman ไปสู่ตอนจบสุดเร้าใจของฆาตกรต่อเนื่องและนักปีนเขาสังคมในช่วง 30 นาทีสุดท้ายของหนัง ไม่ใช่สิ่งที่เราคาดไม่ถึงจากทัศนคติของตัวเอกและภูมิหลังของผู้กำกับ/นักเขียน แต่มันก็ดีอยู่ดี ดูเหมือนว่าฉันจะสนุกกับมันมากกว่าคนส่วนใหญ่ที่ฉันติดตาม เดาว่าเราอาจจะมีหนังอีกเรื่องที่น่าจะเข้าชิงรางวัลออสการ์ ทั้งในด้านบทภาพยนตร์ ผู้กำกับ และการแสดง A Good 7.9 จาก 10.0 / B+ ที่นี่

**นานมากแล้วที่ผมไม่เจอหนังที่คาดเดาได้ยาก** สิ่งที่ทำให้ผมประทับใจที่สุดคือความเชื่อมโยงที่แปลกประหลาดแต่ชวนหลงใหลที่ผมสร้างขึ้นกับชายโรคจิตคนหนึ่ง ฟังดูแปลก แต่หนังเรื่องนี้ดึงคุณเข้าสู่วังวนแห่งอารมณ์และจิตใจของตัวละครได้อย่างยอดเยี่ยม และแล้ว ณ จุดใดจุดหนึ่ง มันก็ตัดขาดความเชื่อมโยงนี้ออกไปอย่างชาญฉลาด ทิ้งให้ผม...ล่องลอยไป อย่างไรก็ตาม สิ่งที่โดนใจผมจริงๆ คืองานถ่ายภาพ การทำงานของกล้อง การปรับระดับแสง ทุกอย่างดูเหมือนจะถูกสร้างสรรค์ขึ้นอย่างพิถีพิถันเพื่อเสริมการเล่าเรื่องและอารมณ์ของหนัง มีบางช่วงที่ผมรู้สึกทึ่งกับความงดงามของช็อตเดียว คุ้มค่าแก่การรับชมจริงๆ

ผมค่อนข้างประหม่าเมื่อเห็นเรื่องนี้ ผมคาดหวังว่าจะเป็นการผสมผสานระหว่าง Another Country กับ Brideshead Revisited ซึ่งเป็นเรื่องราวของ ออลลี่ (แบร์รี่ คีโอแกน) และเพื่อนผู้สูงศักดิ์ เฟลิกซ์ (เจคอบ เอลอร์ดี) ทั้งคู่เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ด แต่อดีตสามีเป็นญาติที่ยากจนข้นแค้นของเพื่อนร่วมรุ่นผู้มั่งคั่ง ทว่าในบ่ายวันหนึ่ง เขามาช่วย เฟลิกซ์ ยืมจักรยานให้ และมิตรภาพก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น จนกระทั่งเฟลิกซ์ชวนเพื่อนใหม่ของเขามาที่บ้านอันโอ่อ่าของเขาในฐานะแขกของแม่ (โรซามันด์ ไพค์) และพ่อ (ริชาร์ด อี. แกรนท์) ส่วน ฟาร์ลีย์ (อาร์ชี มาเดคเว) ผู้มีนิสัยร้ายกาจและขี้หึงเล็กน้อย ก็ติดตามไปตลอดประสบการณ์นี้ ขณะที่ช่วงฤดูร้อนของพวกเขาเปลี่ยนจากความสุขสำราญและความสนุกสนาน ไปสู่ความน่าสะพรึงกลัวและโศกนาฏกรรม เรื่องราวเริ่มต้นค่อนข้างช้า แต่พอเราไปถึงกองมรดก เรื่องราวก็เริ่มเข้มข้นขึ้น และ Ollie ก็พิสูจน์ให้เห็นถึงความสามารถในการปรับตัว แม้กระทั่งการบงการสภาพแวดล้อมที่มักจะเต็มไปด้วยอันตรายซึ่งเขาพบเจอ บทสนทนาค่อนข้างเยอะเกินไป แต่คีโอแกนก็ทำได้ดีในบางครั้ง และยังมีการสร้างภัยคุกคามในระดับหนึ่งได้อย่างมีประสิทธิภาพ เมื่อเราเริ่มตระหนักว่าบางทีสิ่งต่างๆ อาจไม่เป็นอย่างที่เห็น ผมคิดว่ามาเดกเวก็ทำได้ดีเช่นกันในบทคนรับใช้ที่น่ารังเกียจ (แต่ค่อนข้างหรูหรา) และแครี มัลลิแกนก็เดินบนเส้นด้ายที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเช่นกัน ภาพถ่ายและสุนทรียศาสตร์ของภาพยนตร์ รวมถึงดนตรีประกอบของแอนโทนี วิลลิส ล้วนเพิ่มความเข้มข้นให้กับเรื่องราวที่ไม่ได้ลอกเลียนแบบอย่างที่ผมกลัว ผมไม่คิดว่านี่จะเป็นภาพยนตร์ที่ผมจำได้ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า แต่มันก็คุ้มค่าแก่การรับชม ขณะที่คีโอแกนยังคงเดินทางต่อไปเพื่อสิ่งที่จะต้องประสบความสำเร็จยิ่งขึ้น

**โดยรวม** **สนุก** หนังเรื่องนี้เป็นประสบการณ์ที่สดชื่น กำกับได้ดี เนื้อเรื่องกระชับ ปล่อยให้คนดูลุ้นอยู่ตลอดว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป มีหลุมบ่อและฉากเปลือยที่ไม่เหมาะสมบ้าง (ไม่เข้ากัน) แต่เนื้อเรื่องที่ดีชดเชยข้อบกพร่องเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ได้ โดยรวมแล้ว ฉันชอบหนังเรื่องนี้ 7/10

บางครั้งคุณก็เจอผู้กำกับที่ผลงานของเขาไม่ค่อยถูกใจเลย และตอนนี้ หลังจากดูไปสองเรื่องแล้ว ฉันพูดได้อย่างเต็มปากเลยว่าเกี่ยวกับเอเมอรัลด์ เฟนเนลล์ ผู้เขียนบทและผู้กำกับ ฉันไม่ได้สนใจผลงานเปิดตัวของเธอมากนัก “Promising Young Woman” (2020) และฉันก็พูดแบบเดียวกัน (และมากกว่านั้น) เกี่ยวกับผลงานภาคต่อของเธอ “Saltburn” ภาพยนตร์ระทึกขวัญเรื่องนี้ว่าด้วยเรื่องราวของนักศึกษาอ็อกซ์ฟอร์ด (แบร์รี คีโอแกน) ที่ดูเหมือนจะดูงุ่มง่ามแต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ เขาพยายามเอาใจครอบครัวขุนนางอังกฤษผู้มั่งคั่ง มีเรื่องราวและตัวละครที่พูดตรงๆ ว่า ฉันไม่สนใจเลยสักนิด (ลองนึกถึงเรื่อง “The Killing of a Sacred Deer” (2017) ที่มีเหล่าเพื่อนฝูงเศรษฐีผู้แปลกประหลาดและหมาป่าในคราบแกะ) การรวมตัวของตัวละครที่น่าตำหนิอย่างที่สุด ใช้ชีวิตอย่างน่าตำหนิอย่างที่สุด และยึดมั่นในค่านิยมที่น่าตำหนิอย่างสุดโต่งนี้ ล้มเหลวในการสร้างความเห็นอกเห็นใจ ความสนใจ หรือแม้แต่ความผูกพันของผู้ชม เนื้อเรื่องส่วนใหญ่คาดเดาได้และดำเนินเรื่องอย่างเชื่องช้า มีลำดับเหตุการณ์ที่แทรกเข้ามาเพียงเล็กน้อยเพื่อสร้างความตกตะลึง มีการพัฒนาตัวละครแบบมิติเดียวและชัดเจน (เกือบจะซ้ำซาก) และบ่อยครั้งที่พยายามสร้างอารมณ์ขัน ซึ่งส่วนใหญ่ก็เพื่อความสะดวกสบายหรือเพื่อความบันเทิงที่วางแผนไว้อย่างรัดกุม นี่คือภาพยนตร์ประเภทที่ทำให้ต้องดูนาฬิกาเป็นประจำเพื่อดูว่าต้องอดทนอีกมากแค่ไหน และมอบความโล่งใจอย่างน่ายินดีเมื่อตอนจบมาถึง ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อพิจารณาจากจำนวนนักแสดงที่ร่วมแสดงกับโปรดักชั่นนี้แล้ว ถือเป็นเรื่องน่าเสียดายอย่างยิ่งที่ได้เห็นนักแสดงอย่างโรซามันด์ ไพค์, แครีย์ มัลลิแกน และริชาร์ด อี. แกรนท์ ถูกจำกัดบทบาทให้เล่นในบทบาทสมทบที่ความสามารถของพวกเขาถูกมองข้ามไปอย่างน่าเสียดาย ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีการแสดงที่เกินจริงของคีโอแกน ซึ่งเห็นได้ชัดว่า (และรู้ตัว) กำลังแสดงอยู่ และไม่ได้แสดงบทบาทที่แท้จริงออกมา โดยรวมแล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ที่พยายามอย่างหนักที่จะพิสูจน์ว่าตัวเองจะรอดตัวไปได้แค่ไหน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพยายามเรียกเสียงหัวเราะจากผู้ชม เหมือนกับที่ผู้กำกับคนก่อนอย่างผู้กำกับท่านนี้เคยทำ ประหยัดเงินของคุณไว้ และอย่าเสียเวลาไปกับภาพยนตร์ที่เรตติ้งสูงเกินจริงเรื่องนี้จากผู้สร้างภาพยนตร์ที่เรตติ้งสูงเกินจริง