Deja Vu (2006) ภารกิจเดือด ล่าทะลุเวลา

เดจาวูเป็นการผสมผสานระหว่างนิยายวิทยาศาสตร์และแอ็คชั่นได้อย่างน่าประทับใจ แสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์อันโดดเด่นของเดนเซล วอชิงตัน การแสดงของเขาในบทดั๊ก คาร์ลิน เจ้าหน้าที่ ATF ของเขานั้นทั้งน่าสนใจและเปี่ยมไปด้วยมิติ ช่วยเพิ่มมิติให้กับตัวละคร การผลิตภาพยนตร์ของภาพยนตร์เรื่องนี้น่าจับตามอง ผู้กำกับโทนี่ สก็อตต์ ใช้เทคนิคพิเศษขั้นสูงเพื่อสร้างเรื่องราวที่ลื่นไหล สอดแทรกแก่นเรื่องที่ซับซ้อนของกาลเวลาและความทรงจำ ภาพยนตร์โดยพอล คาเมรอน ถ่ายทอดแก่นแท้อันมีชีวิตชีวาของนิวออร์ลีนส์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ เพิ่มฉากหลังอันเข้มข้นให้กับปริศนาที่กำลังคลี่คลาย อารมณ์ขันอันแยบยลของวอชิงตัน โดยเฉพาะมุกตลกเกี่ยวกับ คนแคระทั้งเจ็ด ช่วยเพิ่มความรู้สึกผ่อนคลายให้กับเนื้อเรื่องที่เข้มข้น จิม คาวีเซล ถ่ายทอดการแสดงอันทรงพลังในบทบาทตัวร้าย ...

***เดนเซล วอชิงตัน พยายามยับยั้งการโจมตีของผู้ก่อการร้ายด้วยการย้อนเวลากลับไป*** หลังจากเหตุการณ์ระเบิดเรือเฟอร์รี่ในนิวออร์ลีนส์ เจ้าหน้าที่ ATF (เดนเซล วอชิงตัน) ได้เข้าร่วมหน่วยเฝ้าระวัง FBI ทดลองที่ใช้เทคโนโลยีการพับเก็บในอวกาศเพื่อค้นหาผู้กระทำผิดและอาจป้องกันภัยพิบัติได้ ขณะที่กำลังย้อนเวลากลับไป เขาก็เริ่มตกหลุมรักเหยื่อผู้มีชื่อเสียงของโศกนาฏกรรม (พอลล่า แพตตัน) วัล คิลเมอร์ รับบทเป็นเจ้าหน้าที่ FBI หลัก และจิม คาวีเซล รับบทเป็นตัวร้าย อดัม โกลด์เบิร์ก รับบทเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยี ขณะที่กำลังดู Deja Vu (2006) ผมอดคิดถึง Enemy of the State (1998) ไม่ได้เพราะการตัดต่อแบบจลนศาสตร์และเทคโนโลยีเฝ้าระวังขั้นสูง ปรากฏว่าภาพยนตร์เหล่านี้สร้างโดยผู้กำกับคนเดียวกัน คือ โทนี่ สก็อตต์ น้องชายของริดลีย์ สก็อตต์ ซึ่งโชคร้ายที่กระโดดสะพานในลอสแอนเจลิสในปี 2012 จบชีวิตลงด้วยวัย 68 ปี (ริดลีย์อ้างว่าเป็นเพราะการต่อสู้กับโรคมะเร็งอย่างลับๆ ขณะที่บางคนบอกว่าเป็นเพราะยาต้านเศร้าสองชนิดที่รู้กันว่าทำให้เกิดความคิดฆ่าตัวตายหรือความคิดหวาดระแวง) เดจาวู ดี โดยเฉพาะฉากสุดท้ายที่น่าติดตาม แม้ว่าอาจจะไม่ยอดเยี่ยมเท่า ศัตรูของรัฐ แต่ความเชี่ยวชาญด้านการสร้างภาพยนตร์นั้นเหนือชั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแง่ของการนำเสนอเทคโนโลยีการเฝ้าระวัง เป็นเรื่องน่าทึ่งที่คิดถึงความพยายามที่ทุ่มเทให้กับการทำให้ทุกอย่างราบรื่นและเคลื่อนไหวอย่างมีพลวัตโดยไม่ทำให้ผู้ชมสับสน อย่างไรก็ตาม ต้องยอมรับว่าฉากที่สองค่อนข้างซับซ้อนด้วยอุปกรณ์สังเกตการณ์ทดลอง ซึ่งจบลงด้วยฉากไล่ล่ารถยนต์ในอดีต/ปัจจุบันที่น่าตื่นเต้นแต่เหลือเชื่ออย่างยิ่ง ปัญหาอีกอย่างหนึ่งซึ่งเล็กน้อยก็คือการเปิดเผยตัวผู้ก่อการร้าย ซึ่งทำให้นึกถึงบุคคลอย่างทิโมธี แม็คเวย์ ผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ ไม่ต้องสนใจว่า 99% ของการก่อการร้ายทั่วโลกเกิดจากกลุ่มอิสลามหัวรุนแรง (เช่น 9/11, ออร์แลนโด, ซานเบอร์นาดิโน, แชตทานูกา, ฟอร์ตฮูด, บอสตันมาราธอน, ปารีส, นีซ ฯลฯ) อย่าบอกใครเชียวนะ หนังเรื่องนี้ยาว 2 ชั่วโมง 6 นาที และถ่ายทำที่นิวออร์ลีนส์ เกรด: B

จังหวะของหนังน่าจะทำได้ดีกว่านี้ แต่ก็ยังคงความเป็นหนังระทึกขวัญไซไฟได้อย่างมีประสิทธิภาพ ต้องขอบคุณเสน่ห์ของเดนเซล วอชิงตันที่ยังคงติดตัวไปจนสุดทาง ถึงแม้ว่านี่จะเป็นครั้งที่สามที่ผมดู เป็นครั้งแรกในรอบอย่างน้อยสิบปี แต่ความรู้สึกและคะแนนของผมก็ยังคงเท่าเดิม **3.5/5**