The Substance สวยสลับร่าง (2024)

การแสดงของ Demi Moore ใน The Substance ทรงพลังมากจนยากที่จะบอกได้ว่าอะไรจะน่าประทับใจมากกว่ากัน ระหว่างรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมที่เธอได้รับ หรือบทภาพยนตร์อันเฉียบคมของ Coralie Fargeat ที่ได้รับรางวัลออสการ์ไปแล้ว

ประสบการณ์สุดยอด! The Substance นี่มัน เยอะ มากเลยนะ มันเป็นหนึ่งในหนังประเภทที่ผมต้องปล่อยให้มันเข้าที่เข้าทางก่อนที่จะเริ่มคิดรีวิวด้วยซ้ำ ผมยังไม่รู้จะเริ่มตรงไหนเลย มันบ้าระห่ำตั้งแต่ต้นจนจบของความยาว 140 นาที บางฉากก็ดูหยาบกระด้างเกินไปที่จะดู! ผมคิดว่าหนังสยองขวัญเกี่ยวกับร่างกายเรื่องเดียวที่ผมเคยดูจนถึงตอนนี้คือ Crimes of the Future ของ David Cronenberg ที่ออกฉายในปี 2022 ซึ่งผมว่ามันก็ดีอยู่หรอก แต่อย่างน้อยสำหรับผม มันดูฝืนๆ ไปหน่อยจนไม่น่าตกใจ หนังที่ออกฉายในปี 2024 เรื่องนี้ก็มีเยอะกว่านี้ หรืออาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ แต่มันก็ให้ความรู้สึกเหมือนหนังที่อยู่รอบๆ ตัวมันเลย ตัวเนื้อเรื่องเองก็น่าสนใจดี แม้กระทั่งตัดความบ้าระห่ำกับฉากเลือดสาดออกไป ดังนั้นนี่จึงไม่ใช่หนังที่เน้นสไตล์มากกว่าเนื้อหา (ขออภัย) จริงๆ แล้วมันไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่เกินไปในแง่ของโครงเรื่องพื้นฐาน แม้ว่าวิธีการนำเสนอและนำเสนอจะน่าทึ่งมาก - ทุกรายละเอียดล้วนสร้างสรรค์อย่างเชี่ยวชาญ เดมี มัวร์โดดเด่นมากในเรื่องนี้! ฉันไม่ได้เห็นเธอแสดงมากนัก อย่างน้อยก็ในหนังที่ออกฉายหลังปี 2002 แต่ในเรื่องนี้เธอแสดงได้ดีเยี่ยมตลอดทั้งเรื่อง มาร์กาเร็ต ควอลลีย์ ตรงกันข้ามกับอย่างแรกอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้กันในหนังอย่างหลัง - การแสดงยอดเยี่ยม! ถ้าคุณเห็นใครเตือนก่อนดูเรื่องนี้ แสดงว่าสมควรอย่างยิ่ง! แม้จะมีการบิดเบือนทางภาพมากมาย ซึ่งจะทำให้หลายคนเลิกดู แต่นี่ก็เป็นหนังที่น่าประทับใจและน่าติดตามอย่างมาก ฉันอาจจะต้องนอนพักสักหน่อย

ฉันชอบหนังตลกฝรั่งเศสมาก และเรื่องนี้ก็ไม่ต่างกัน Coralie Fargeat สร้างสรรค์เรื่องราวที่ดูเรียบง่ายเกี่ยวกับความหลงใหลในวัยเยาว์และความงามของฮอลลีวูด แล้วนำพามันไปสู่สถานะภาพยนตร์คัลท์ สยองขวัญ เที่ยงคืน และเกรดบี (แบบที่ดี) ได้อย่างยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมมาก! แม้เผินๆ หนังเรื่องนี้จะพูดถึงการแก่ตัวลงจากความสง่างามของฮอลลีวูด แต่บทภาพยนตร์ก็แฝงไปด้วยพล็อตย่อยที่น่าสนใจ เช่น การมีตัวแทนที่ทำให้คุณดูแก่ขึ้นในแบบฉบับของ Dorian Gray ของ Oscar Wilde รวมถึงการเกลียดตัวเองและรักตัวเองแบบตื้นๆ ควบคู่ไปกับตัวละคร ต้องการเสียงปรบมือ ที่นักแสดงหลายคนมีและต้องเรียนรู้ที่จะรับมือ มิฉะนั้นจะล้มเหลวในชีวิต Demi Moore แสดงได้ยอดเยี่ยมมากในเรื่องนี้ Dennis Quaid และ Margaret Qualley ก็เล่นได้เทียบเท่ากับเธอและ Fargeat ในการเลือกตัวละครที่เกินจริง

**The Substance (2024)** การสำรวจความหลงใหลในวัยเยาว์และความกลัวกาลเวลาอย่างลึกซึ้ง The Substance คือประสบการณ์ภาพยนตร์อันทรงพลังที่นำเอาเอฟเฟกต์อันสมจริงของภาพยนตร์สยองขวัญยุค 80s กลับมาอย่างเชี่ยวชาญ มอบภาพและเสียงอันน่าจดจำที่ชวนให้หวนคิดถึงและแหวกแนว ภาพยนตร์กำกับด้วยความละเอียดถี่ถ้วน เจาะลึกเข้าไปในความหลงใหลในวัยเยาว์ของสังคมและกาลเวลาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ นำเสนอข้อคิดที่กระตุ้นความคิดและแฝงไว้ด้วยความสยองขวัญอันน่าสะพรึงกลัว ภาพยนตร์เรื่องนี้ติดตามนักแสดงหญิงชื่อดัง รับบทโดยเดมี มัวร์ ผู้ซึ่งต่อสู้กับความกลัวต่อวัยชราและการสูญเสียชื่อเสียง ในความพยายามอย่างสิ้นหวังที่จะทวงคืนความเยาว์วัย เธอต้องพัวพันกับสารลึกลับที่สัญญาว่าจะให้พลังชีวิต แต่กลับมาพร้อมกับผลลัพธ์อันน่าสะพรึงกลัว ขณะที่เธอก้าวเดินบนเส้นทางอันแสนอันตรายนี้ เส้นแบ่งระหว่างความเป็นจริงและความหลงใหลก็เลือนลาง นำไปสู่การดำดิ่งสู่ความบ้าคลั่ง แก่นแท้ของเรื่อง The Substance คือการวิพากษ์วิจารณ์ความหลงใหลในวัยเยาว์ในศตวรรษที่ 21 ที่มีต่อคุณค่าของประสบการณ์ชีวิต สะท้อนถึงแก่นเรื่องจากภาพยนตร์คลาสสิกอย่าง Death Becomes Her และ The Picture of Dorian Gray โดยเน้นย้ำถึงความอับอายที่เกี่ยวข้องกับวัยชราและแรงกดดันทางสังคมให้คงไว้ซึ่งความเยาว์วัยตลอดกาล ภาพยนตร์เรื่องนี้ตั้งคำถามว่าสังคมกำลังส่งเสริม ความเป็นจริงที่เย้ายวน โดยแลกมาด้วยแก่นแท้และปัญญาที่แท้จริงหรือไม่ เรื่องราวสำรวจแนวคิดของการโกงความตาย ไม่ใช่แค่ในเชิงรูปธรรม แต่ในเชิงอุปมาอุปไมย ในฐานะความกลัวความตายทางสังคม คือการถูกลืมหรือถูกแทนที่ สิ่งนี้ถูกถ่ายทอดอย่างเจ็บปวดผ่านตัวละครของมัวร์ ผู้ซึ่งเป็นตัวแทนของความสิ้นหวังในการยึดติดกับความเกี่ยวข้องในโลกที่ยกย่องสิ่งใหม่และละทิ้งสิ่งเก่า **เอฟเฟกต์เชิงปฏิบัติและความรุนแรง** จากฉากเปิดเรื่อง เห็นได้ชัดว่าเอฟเฟกต์ทางกายภาพเป็นผลงานแห่งความรัก เป็นการแสดงความเคารพต่อยุคสมัยก่อนที่ CGI จะครองความสยองขวัญ เลือดสาดกระจายอยู่เบื้องหน้าและตรงกลางอย่างไม่ปิดบัง ชวนให้นึกถึง The Fly ของโครเนนเบิร์ก ฉีกกรอบความน่าขยะแขยงบนหน้าจอ เอฟเฟกต์เลือดที่สมจริงอย่างน่าสะพรึงกลัว ผสานกับการออกแบบเสียงที่พิถีพิถัน ยิ่งเพิ่มความอึดอัด ทำให้ผู้ชมรู้สึกอึดอัด **จานสีและสุนทรียศาสตร์ทางภาพ** จานสีได้รับการสร้างสรรค์อย่างพิถีพิถัน สาดแสงสีในฉากต่างๆ ชวนให้นึกถึงความไม่สบายใจและความคุ้นเคยไปพร้อมๆ กัน การใช้แสงเงาและแสงช่วยเพิ่มความระทึกใจ ขณะที่เสื้อผ้าและเครื่องแต่งกายก็เปรียบเสมือนเครื่องมือในการเล่าเรื่อง แสดงให้เห็นถึงความเหลื่อมล้ำระหว่างวัยเยาว์ ความบริสุทธิ์และความเสื่อมทราม **การแสดง** เดมี มัวร์ ถ่ายทอดการแสดงอันโดดเด่น ถ่ายทอดความเปราะบางและความสิ้นหวังของผู้หญิงคนหนึ่งที่ต่อสู้กับกาลเวลาที่โหดร้าย การแสดงของเธอช่วยเพิ่มมิติให้กับแก่นเรื่องของภาพยนตร์ สะท้อนถึงความเสื่อมโทรมภายในและความหมกมุ่นที่ปรากฏกายภาพผ่านแก่นเรื่อง นักแสดงสมทบก็มีบทบาทสำคัญเช่นกัน โดยตัวละครแต่ละตัวสะท้อนมุมมองที่แตกต่างกันของสังคมที่มีต่อเยาวชนและผู้สูงอายุ **คำวิจารณ์** แม้ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะโดดเด่นในหลายด้าน แต่ก็มีข้อบกพร่องอยู่บ้าง ตอนจบให้ความรู้สึกกะทันหัน ทำให้ประเด็นการเล่าเรื่องหลายประเด็นคลี่คลาย ซึ่งอาจทำให้ผู้ชมบางคนไม่พอใจ นอกจากนี้ การเน้นย้ำถึงอารมณ์ของวัยรุ่นอย่างต่อเนื่องอาจทำให้รู้สึกหงุดหงิด อาจทำให้ผู้ที่มองหาการสำรวจแก่นเรื่องที่นำเสนอมีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นรู้สึกแปลกแยก **ดึงดูดกระแส** The Substance ได้สร้างกระแสฮือฮาอย่างมากทางออนไลน์ ก่อให้เกิดการถกเถียงเกี่ยวกับการใช้เอฟเฟกต์เชิงปฏิบัติอย่างสร้างสรรค์และการวิพากษ์วิจารณ์สังคมอย่างลึกซึ้ง กระแสฮือฮานี้ดูเหมือนจะมาจากทั้งผู้ที่ชื่นชอบหนังสยองขวัญที่ชื่นชอบการย้อนอดีตสู่เทคนิคคลาสสิก และผู้ชมที่รู้สึกอินไปกับแก่นเรื่องที่ทันสมัย อย่างไรก็ตาม ควรพิจารณาว่าภาพยนตร์เรื่องนี้กำลังป้อนเข้าสู่วัฏจักรแห่งความผิวเผินที่มุ่งหมายจะวิพากษ์วิจารณ์หรือไม่ The Substance คือการวิพากษ์วิจารณ์อย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับความกลัวต่อวัยชรา ความหมกมุ่นในวัยเยาว์ และกาลเวลาที่ผันผ่านอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ภาพยนตร์เรื่องนี้ท้าทายให้ผู้ชมไตร่ตรองถึงมุมมองของพวกเขาเกี่ยวกับวัยชรา ประสบการณ์ และสิ่งที่มีคุณค่าอย่างแท้จริง โดยการเปรียบเทียบภาพยนตร์อย่าง Gremlins, Frankenstein, A Christmas Carol และ Car

The Substance นำเสนอบทวิเคราะห์ที่เข้มข้นและชวนหลงใหลเกี่ยวกับความหลงใหลในวัยเยาว์และความงามภายนอกของวงการบันเทิง เดมี มัวร์ และมาร์กาเร็ต ควอลลีย์ นำเสนอการแสดงอันน่าทึ่ง หรืออาจเรียกได้ว่าดีที่สุดในอาชีพการงานของเขาเลยทีเดียว โดยเดนนิส เควดก็โดดเด่นในบทบาทนี้เช่นกัน คอราลี ฟาร์กีต สำรวจว่าดาราที่อายุมากขึ้น โดยเฉพาะผู้หญิง ถูกทิ้งเมื่อพวกเธอไม่ตรงตามมาตรฐานความงามอันเข้มงวดของวงการอีกต่อไป ตัวละครของมัวร์ยังคงหลอกหลอนด้วยความทรงจำเกี่ยวกับชื่อเสียงและความงามในอดีตของเธอ เธอจึงเดินตามเส้นทางอันมืดมนเพื่อแสวงหาตัวตนที่ ดีกว่า ของตัวเอง เรื่องราวนี้ยังเป็นการวิพากษ์วิจารณ์พลวัตของอำนาจอย่างเฉียบคม โดยผู้ชายผิวขาวควบคุมว่าใครควรอยู่เบื้องหน้า ขณะที่ผู้หญิงต้องเผชิญหน้ากันเพื่อพิสูจน์ตัวเอง การผลิตของภาพยนตร์เรื่องนี้ก็น่าประทับใจไม่แพ้กัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแต่งหน้าและการทำศัลยกรรมเสริมความงามที่ยกระดับความสยองขวัญบนเรือนร่าง แม้ครึ่งแรกของหนังจะดูจืดชืดลง แต่ความรุนแรงกลับทวีความรุนแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเนื้อเรื่องดำเนินไป จบลงด้วย องก์ที่สี่ อันอลหม่านที่จะทำให้ผู้ชมต้องตะลึง การตัดต่อที่รวดเร็วประกอบกับดนตรีประกอบที่ทรงพลัง ช่วยเพิ่มความตึงเครียดและความเหนือจริงให้กับเรื่องราว แม้จะมีส่วนหนึ่งในตัวผมที่ชอบหนังเวอร์ชันที่จบก่อนองก์สุดท้ายที่ดุเดือด แต่ประสบการณ์โดยรวมคือการสำรวจความไร้สาระ การควบคุม และความสิ้นหวังในโลกแห่งความบันเทิงที่ยากจะลืมเลือน คะแนน: B+

เรื่องนี้ดำเนินเรื่องแบบมีเหตุผลต่อจากละครดราม่าเรื่อง Reality+ (2014) ของ Coralie Fargeat ก่อนหน้านี้ เพียงแต่ครั้งนี้กลับนำเสนอเรื่องราวไร้สาระอย่างเข้มข้นยิ่งขึ้น Elisabeth (Demi Moore) ขึ้นแท่นเป็นดาวรุ่งในวงการฟิตเนสมาหลายปีแล้ว เมื่อเจ้านายของเธอ Harvey (Dennis Quaid) ตัดสินใจว่าเธอแก่เกินไปแล้ว และต้องการนางแบบที่อายุน้อยกว่ามานำเสนอรายการที่เราเคยเห็นทางโทรทัศน์เกี่ยวกับสาวสวย หุ่นดี และสุขภาพดี โชว์ให้เราดูวิธีออกกำลังกายบนเสื่อโยคะหน้าทีวีทุกเช้า เธอเสียสมาธิกับการถูกถอดออกที่ใกล้เข้ามา เธอจึงประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทำให้เธอได้พบกับพยาบาลสาวรูปงาม (Robin Grear) และต่อมาก็ได้รับคำเชิญแปลกๆ ให้ทดลองของเหลวลึกลับที่สามารถให้ทั้งเค้กและกินมันได้ ตามแบบฉบับ Jekyll and Hyde การฉีดสารนี้เข้าไปทำให้เกิดบุคลิกที่แตกแยกอย่างแท้จริง คนหนึ่งคือตัวตนปัจจุบันของเธอ ส่วนอีกคนคือบุคคลที่สมบูรณ์แบบและอายุน้อยกว่า พวกเขาทำงานในระบบผลัดกัน โดยแต่ละคนจะได้รับจิตสำนึกหนึ่งสัปดาห์ จากนั้นก็ต้องหยุดงานหนึ่งสัปดาห์ ประเด็นคือ ซู (มาร์กาเร็ต ควอลลีย์) ตัวละครที่มีชีวิตชีวากว่านั้นไม่ได้เคร่งครัดในกฎการแบ่งปันเหล่านี้ และเราค้นพบอย่างรวดเร็วว่าสิ่งที่ ยืม มานั้นไม่สามารถนำกลับมาได้ ซึ่งผลลัพธ์ก็ยิ่งเลวร้ายลงเรื่อยๆ เมื่อ ฮาร์วีย์ พุ่งพล่าน มุ่งมั่นที่จะฉวยโอกาสจากผู้ชนะเรตติ้งคนใหม่ของเขา สถานการณ์ต่างๆ จึงเริ่มน่ารำคาญสำหรับ เอลิซาเบธ ผู้ซึ่งตอนนี้ถูกกีดกันออกไป แต่เธอจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร ไม่มีทางกลับ...! ฉันคิดว่านี่คือผลงานที่ดีที่สุดของมัวร์ ความรู้สึกโกรธเกรี้ยว ความขุ่นเคือง และความคับข้องใจที่ค่อยๆ พัฒนาขึ้นของเธอถูกถ่ายทอดออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม เช่นเดียวกับความเห็นแก่ตัวของตัวตนอีกด้านของเธอโดยควอลลีย์ผู้ไม่สมประกอบ เควดขโมยซีนของเขาในฐานะตัวอย่างที่น่ารังเกียจอย่างแท้จริงของความโลภขององค์กร ที่ให้ความสำคัญกับธุรกิจ เงินทอง ไม่ใช่ผู้คนที่เกี่ยวข้อง บทสรุปชวนให้นึกถึงสิ่งที่เดวิดปรุงแต่งขึ้น ไม่ว่าจะเป็นลินช์หรือโครเนนเบิร์ก เผยให้เห็นความน่าสะพรึงกลัวอันน่าสะพรึงกลัวของเรื่องราวความฟุ้งเฟ้อที่บ้าคลั่งนี้ แสดงให้เห็นว่าชีวิตนั้นผันผวนได้เพียงใด เมื่อชีวิตอันตื้นเขินและว่างเปล่าของพวกเขาแทบไม่มีสาระอะไรเลย การกล่าวโทษอย่างรุนแรงต่ออุตสาหกรรม ความงาม ระยะสั้นและไร้หลักการ ซึ่งมุ่งเป้าไปที่ทุกคนและทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องโดยตรงนั้น เป็นพิษอย่างน่าติดตามและคุ้มค่าแก่การรับชม

The Substance เปรียบเสมือนการผสมผสานภาพยนตร์เข้าไว้ด้วยกัน อย่างแรกเลย เรื่องนี้ค่อนข้างชวนให้นึกถึง Death Becomes Her ภาพยนตร์ปี 1992 นำแสดงโดยเมอริล สตรีพ, โกลดี ฮอว์น และบรูซ วิลลิส ... สารของหนังถูกถ่ายทอดออกมาเช่นเดียวกับฮอลลีวูด ผ่านความหรูหราและความเย้ายวนใจแบบวัยรุ่นที่กว้างใหญ่ไพศาล แต่ก็แฝงไปด้วยความตื้นเขินและเลือนรางโดยธรรมชาติ ความตื้นเขินนี้กลายเป็นเหมือนคุกที่ครอบงำจิตใจ ปิดกั้นรูปแบบความใกล้ชิดของมนุษย์ที่มีความหมายใดๆ แก่ผู้ที่ติดอยู่ในนั้น คำวิจารณ์เดียวที่ผมรู้สึกว่าเป็นหนังที่ดีมากคือมันเล่นเกินขอบเขต มันดูเว่อร์วังอลังการมากในช่วงท้ายเรื่อง ผมรู้สึกว่ามันกลบสารที่สื่อออกมาได้อย่างน่าเชื่อถือจนถึงจุดนั้นไปบางส่วน โดยเฉพาะฉากจบที่ให้ความรู้สึกหยาบกระด้าง งุ่มง่าม และน่าจะทำได้ดีกว่านี้มาก หากจัดการอย่างมีการควบคุมและละเอียดอ่อนกว่านี้ สรุปแล้ว The Substance เป็นหนังที่ค่อนข้างชาญฉลาดที่ใช้สายตาของเลนส์เพื่อแสดงให้เห็นว่าสิ่งที่เราเห็น อย่างน้อยในฮอลลีวูด สำคัญกว่าตัวตนของเรา มนุษย์เป็นสินค้าที่แวววาว ที่ต้องถูกแทนที่เมื่อภาพลักษณ์อันงดงามที่พวกเขานำเสนอเริ่มเลือนหายไป อย่างที่เราเห็น ความเยาว์วัยและความงามคือทุกสิ่ง ไม่ว่าจะต้องจ่ายแพงแค่ไหนก็ตาม ผมขอพูดอีกอย่างว่า นี่ไม่ใช่ประสบการณ์การชมภาพยนตร์ที่สมบูรณ์แบบเลย มันอาจเกินจริงไปบ้าง โดยเฉพาะในช่วงท้ายเรื่อง อย่างไรก็ตาม โดยรวมแล้ว เรื่องนี้มีสิ่งที่ชอบมากกว่าสิ่งที่ไม่ชอบ คุ้มค่าแก่การรับชมอย่างแน่นอน

ความตลกกับความน่าหัวเราะนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่ผลงานล่าสุดของคอราลี ฟาร์จีท ผู้เขียนบทและผู้กำกับ กลับสามารถหาทางผสมผสานทั้งสองสิ่งนี้เข้าด้วยกันได้อย่างลงตัว หลังจากสะสมความนิยมอย่างล้นหลามในช่วงเปิดเรื่อง ภาพยนตร์กลับทิ้งร่องรอยการสนับสนุนเหล่านั้นไปอย่างไร้ความปราณีในองก์สุดท้าย ด้วยการแสดงที่ยืดเยื้อ วกวน น่ารังเกียจ และน่าขยะแขยง ไร้รสนิยมอย่างสิ้นเชิง เรื่องราวของนักแสดงสาววัยชรา (เดมี มัวร์) ที่พยายามกอบกู้อาชีพด้วยการกอบกู้ความเยาว์วัยที่สูญเสียไปบางส่วนด้วยความช่วยเหลือของยาฉีดลึกลับ เรื่องราวนี้ติดตามการผจญภัยครั้งยิ่งใหญ่ของเธอ เมื่อสารลึกลับกระตุ้นให้เกิดการปรากฏตัวของร่างแฝดที่อายุน้อยกว่า (มาร์กาเร็ต ควอลลีย์) ซึ่งกลายเป็นดาราสาวฮอลลีวูดผู้โด่งดังในชั่วข้ามคืน อย่างไรก็ตาม เพื่อให้โครงการทดลองนี้ประสบความสำเร็จ ทั้งสองคนต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ที่ซับซ้อน ซึ่งกฎเกณฑ์เหล่านั้นจะยิ่งยากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อพวกเขาต่างแข่งขันกันเพื่อแย่งชิงความสนใจจากกันและกัน และเมื่อสถานการณ์นี้คลี่คลาย ความตึงเครียดระหว่างพวกเขาก็ทวีความรุนแรงขึ้น นำไปสู่ความซับซ้อนและพัฒนาการที่ไม่คาดคิด ซึ่งยากต่อการจัดการมากขึ้นเรื่อยๆ แต่นั่นคือจุดจบของหนัง เมื่อเรื่องราวดำเนินไปต่อ มันกลับกลายเป็นเรื่องไร้สาระอย่างน่าประหลาด และถึงแม้จะมีมุกตลกขบขันอยู่บ้าง แต่ก็ยังมีเหตุการณ์ที่ไม่น่าเชื่อและอธิบายไม่ได้อย่างน่าขันยิ่งกว่า ซึ่งทดสอบความอดทนและความอดทนของผู้ชม จนผมแทบรอไม่ไหวให้หายนะนี้จบลง นอกจากข้อบกพร่องที่กล่าวมาแล้ว หนังยังมีการเปลี่ยนแปลงโทนเรื่องมากมาย ทำให้ยากที่จะตัดสินว่านี่คือหนังระทึกขวัญที่จริงจังหรือหนังผจญภัยสุดระทึก เหมือนกับหนังฝรั่งเศสเรื่อง “Titane” (2021) ที่ยากจะเข้าใจ หนังยัง “หยิบยืม” องค์ประกอบจากภาพยนตร์เรื่องอื่นๆ มาอย่างไม่ละอายในหลากหลายรูปแบบ โดยเฉพาะภาพและการอ้างอิงเรื่องราวจาก “The Shining” (1980) และ “Young Frankenstein” (1974) การออกแบบเครื่องแต่งกายจากแฟรนไชส์ “Hunger Games” และเพลงประกอบที่อธิบายได้ยากอย่างน่าประหลาดจากภาพยนตร์อย่าง “Vertigo” (1958) นอกจากนี้ยังมีข้อความที่ชัดเจนและหนักแน่นของภาพยนตร์เกี่ยวกับอันตรายของการเกลียดชังผู้หญิง ซึ่งเป็นข้อสังเกตที่แม้จะสำคัญ แต่ก็สามารถปฏิเสธได้ไม่ยาก (ใช่ เราเข้าใจแล้ว) อย่างไรก็ตาม ในขณะเดียวกันก็ยังมีคำถามพื้นฐานเกี่ยวกับเรื่องราวที่ไม่ได้รับคำตอบใดๆ เลย ทำให้เราเกิดความรู้สึกสับสนอยู่หลายครั้ง น่าเศร้าที่ข้อบกพร่องเหล่านี้กลับบั่นทอนองค์ประกอบสำคัญที่ใช้งานได้จริง (อย่างน้อยก็ในช่วงต้นของภาพยนตร์) อย่างมาก เช่น การแสดงอันยอดเยี่ยมของมัวร์และควอลลีย์ การถ่ายภาพยนตร์ที่สร้างสรรค์ และแก่นเรื่องหลักที่อาจทำให้เรื่องราวน่าสนใจยิ่งขึ้นได้หากจัดการอย่างประณีตบรรจง แต่จุดแข็งเหล่านี้กลับถูกบดบังด้วยผลลัพธ์สุดท้ายเมื่อภาพยนตร์เรื่องนี้ออกนอกลู่นอกทาง ที่จริงแล้ว การที่ The Substance คว้ารางวัลบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ปี 2024 นั้นช่างน่าทึ่งจริงๆ ผมเป็นแฟนตัวยงของความแปลก ดิบเถื่อน และเพี้ยน แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้กลับบั่นทอนคุณค่าของคุณสมบัติอันน่าชื่นชมเหล่านั้น น่าเสียดายที่ผมตั้งตารอที่จะได้ชมภาพยนตร์เรื่องนี้อย่างจริงจัง และผมประทับใจกับสิ่งที่ได้เห็นในฉากเปิดเรื่องอย่างมาก แต่ทั้งหมดนั้นกลับถูกกลบด้วยวิธีการดำเนินเรื่องในท้ายที่สุด ซึ่งในท้ายที่สุดแล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้กลับพึ่งพาสไตล์มากกว่า เนื้อหา อย่างน่าขัน

_The Substance_ พยายามอย่างหนักเพื่อสร้างความตกใจ แต่กลับกลายเป็นความล้มเหลวที่สับสนวุ่นวาย ความสยองขวัญทางร่างกายที่มากเกินไปของภาพยนตร์กลับกลายเป็นเรื่องซ้ำซาก และการวิพากษ์วิจารณ์สังคมก็ดูผิวเผินจนบดบังความลึกซึ้งใดๆ ที่เรื่องราวอาจมี แม้ว่านักแสดงนำจะแสดงได้อย่างทุ่มเท แต่จังหวะการดำเนินเรื่องกลับเชื่องช้า โทนของเรื่องสั่นคลอนระหว่างการเสียดสีและความวุ่นวาย และฉากสุดท้ายก็กลายเป็นเสียงดังอึกทึกมากกว่าความหมาย มันเป็นภาพยนตร์ที่สร้างความตกใจด้วยภาพที่ผิดพลาด แต่กลับไม่สามารถหาจุดยืนที่ชัดเจนได้

หายนะชัดๆ เป็นการดูถูกอาชีพนักแสดงอันโด่งดังของเดมี มัวร์และเดนนิส เควด ซึ่งทั้งคู่สมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่านี้มาก หนังเน้นหนักไปที่รูปร่างของซู ตัวละครที่มาร์กาเร็ต ควอลลีย์ แสดงมากเกินไป จนละเลยการนำเสนอเรื่องราวหรือข้อความสำคัญ ฉากเลือดสาดที่ไม่จำเป็นในตอนท้ายดูเหมือนจะเป็นความพยายามให้สอดคล้องกับกระแสในปัจจุบัน แต่กลับล้มเหลว สุดท้ายแล้ว คอราลี ฟาร์จีต ไม่สามารถถ่ายทอดข้อความที่สอดคล้องกันได้ ทำให้หนังเรื่องนี้กลายเป็นโอกาสที่พลาดไปสำหรับทุกคนที่เกี่ยวข้อง