ฉันชอบเวลาที่ Future Space People สูบบุหรี่ธรรมดาๆ มันอาจจะฟังดูไม่น่าเชื่อถือทางวิทยาศาสตร์ แต่มันก็สมเหตุสมผลมาก บุหรี่ไม่ใช่แค่บุหรี่ แต่มันเป็นสัญลักษณ์ของความเบื่อหน่ายของตัวเอก การสูบบุหรี่ไม่ใช่แค่การฆ่าตัวตาย แต่มันคือการฆ่าเวลา มันเป็นนิสัยที่ติดตัวมาเพราะขาดสิ่งที่ดีกว่าที่จะทำ ต้องมีช่วงเวลาอันยาวนานและไม่มีเหตุการณ์ใดๆ บนยานอวกาศในปี 3022 เหมือนกับในยาน Nostromo (นั่นคือ ก่อนที่ตัวละครจะถึงจุดที่พวกเขาอยากเบื่อมากกว่าตาย) สถานีอวกาศ Pangea เติมเชื้อเพลิงให้ยานอวกาศที่มุ่งหน้าไปยังอาณานิคมอวกาศแห่งแรกของโลก Europa One ลูกเรือที่หมุนเวียนจากประเทศต่างๆ คอยดูแลรักษา Pangea เป็นเวลา 10 ปี นักบินอวกาศชาวอเมริกันสี่คนเดินทางมาถึงเพื่อเริ่มต้นวาระของพวกเขา พวกเขาคือกัปตันจอห์น เลน (โอมาร์ เอปส์), วิศวกรแจ็กกี้ มิลเลอร์ (เคท วอลช์), ดร.ริชาร์ด วาลิน (แองกัส แม็กแฟเดียน) และลิซ่า บราวน์ (มิแรนดา คอสโกรฟ) แจ็กกี้และลิซ่าต้องชอบอวกาศมากแน่ๆ ถ้าพวกเขายอมทิ้งลูกสาวตัวน้อยไว้บนโลกและใช้ชีวิตช่วงวัยยี่สิบกว่าๆ บนสถานีอวกาศ พวกเขาไม่มีข้อตำหนิใดๆ เลยในช่วงสองปีแรก อย่างไรก็ตาม พอถึงปีที่สาม ความน่าเบื่อก็เริ่มเข้ามา ซึ่งอาจอธิบายความสัมพันธ์โรแมนติกของจอห์นและแจ็กกี้ได้บางส่วน เพราะเซ็กส์เป็นปัจจัยทดแทนบุหรี่ที่สมเหตุสมผล ฉากแรกถูกสรุปอย่างเงียบๆ และได้ผลในมอนทาจเปิดเรื่อง เป็นภาพสั้นๆ ประกอบเปียโนและเครื่องสาย เนื้อเรื่องหลักเริ่มต้นขึ้นเมื่อริชาร์ดถูกบังคับให้วินิจฉัยจอห์น ซึ่งมีอาการหลายอย่าง เช่น ฝันร้าย ว่าเป็นโรคคลั่งอวกาศ (หรือคำที่ใกล้เคียงกัน) จอห์นไม่มีความสามารถทางจิตใจที่จะทำหน้าที่กัปตันภารกิจต่อไปได้ ซึ่งด้วยเหตุผลบางอย่างหมายความว่าลูกเรือที่เหลือต้องออกจากตำแหน่งด้วย ซึ่งทำให้แจ็กกี้กังวลเกี่ยวกับอนาคตอาชีพของพวกเขา ความกังวลเหล่านี้จะหมดไปในไม่ช้าเมื่อพวกเขาค้นพบสนามดาวเคราะห์น้อยที่เคยเป็นดาวเคราะห์โลกอันยิ่งใหญ่ในอดีต เอปส์ วอลช์ และแมคแฟเดียน ทำงานได้ดีเยี่ยมในการสร้างเส้นทางสู่ความบ้าคลั่งในแบบฉบับของตนเอง ส่วนคอสโกรฟตัวน้อยน่ารัก เธอไม่มีเวลาทำอะไรมากไปกว่าการใช้ภาษาที่ทำให้แฟนๆ iCarly ตกตะลึง นอกจากนี้ยังมีเอฟเฟกต์พิเศษ ซึ่งมีตั้งแต่ฉากไฟปลอมๆ ที่กวนใจไปจนถึงฉากภายนอก (พูดได้คำเดียว) ที่ชวนให้นึกถึง 2001: A Space Odyssey 3022 เป็นผลงานที่เรียบง่ายกว่ามาก แต่ก็คุ้มค่า